د افغانستان تر نيمايي ډېر وګړي په کليو او بانډو کې ژوند کوي او ډېری يې په کرنه بوخت دي. د لرې پرتو ولسواليو خلک، چې ښارونو ته يې لاسرسی ستونزمن وي، لږ له خپلو کليو بهر ښارونو ته ځي. هلته د زدهکړې کچه نسبتاً ښارونو ته ډېره ټيټه وي، ښوونځي يا نه وي يا تړلي وي او ماشومان له خپلو پلرونو سره په کروندو او د مالونو په څړ بوخت وي. همدغه علتونه دي، چې د کليو او بانډو خلک له حکومت او حکومتولۍ سره ډېر بلد نه وي.