در بامیان، یک چپن برک تا 160 هزار افغانی به فروش رسیده‌است

تهیه و تولید تکه‌های برک کار دشوار است و تکه برک از پشم گوسفندان مخصوص که در هزاره‌جات پرورش داده می‌شوند تهیه می‌گردد، پیش از تبدیل‌شدن آن به نخ با پوست چارمغز، ریشه گیاه ایله رنگ و بیخ گل نسترن، رنگ می‌شود.
محمد؛ یکی برک‌فروشان در بازار ولسوالی ورس ولایت بامیان می‌گوید که دوختن و تهیه‌کردن چپن‌های برک دشوار است و کار هر شخص نمی‌باشد. او می‌گوید که تکه‌های برک را از روستاهای لیگان و شیوقل ورس خریداری می‌کنند و از آن چپن، واسکت، بالاپوش، کورتی، پتلون و دریشی تهیه می‌نماید.
او می‌گوید که واسکت و پتلون برک نسبت به چپن آن ارزان می‌باشد و در این ولسوالی هر چپن بالای 30 هزار افغانی قیمت دارد؛ اما در سال‌های گذشته یک چپن به 160 هزار افغانی به فروش رسیده‌است.
نخ برک را بیش‌تر زنان کهن‌سال بادست می‌ریشند، بافت آن توسط دختران جوان زیر نظر یک زن باتجربه صورت می‌گیرد، سپس کمی مرطوب گردیده، روی سنگ داغ یا تاوه‌ی گرم حدود بیست ساعت با کف پا توسط مردان مالیده می‌شود تا پَت بکشد، آنگاه دور یک چوب مثل توب رخت پیچ داده می‌شود که خشک شود، در اخیر زیر قیچی خیاط می‌رود و تکه‌های برک تهیه می‌گردد.
در گذشته‌های دور برک‌بافی برای زنان هزاره جات یک امتیاز به‌حساب می‌آمد و یکی از صفت‌های دختران جوان، هنر برک‌بافی بود؛ چون هر کس نمی‌توانست برک ببافد. زهرا پارسا یکی از برگ دوزان می گوید:
پیش از انقلاب، برک‌بافی مثل دیگر صنایع پشمی مناطق مرکزی چون گیلم، نمد، خورجین، شال و قالین در بیش‌تر ساحات هزاره‌جات رواج داشت، این صنعت باارزش از شهرت زیادی برخوردار بود، اما بحران‌های سیاسی در کشور، مهاجرت‌ها و نبود حمایت دولت از صنایع دستی زنان سبب شده که برک‌بافی در هزاره‌جات با رکود مواجه شود.