اذیت و آزار زنان در محلههای عمومی و سرکهای شهر کابل، بارها صدای اعتراض زنان و نهادهای مدافع حقوق زن را بلند نموده است. زنان افغان بهخصوص پایتخت نشینان، از این معضل اجتماعی همواره در رنج و عذاب بوده و چشمهای هرزهای را که در همه جا دنبال آنان هستند، مخالف با آزادی و مصوونیت شان میدانند.
هفته گذشته زنانی که از این رفتار غیرانسانی شاکی بودند، با پوشیدن دستمالهای نارنجی به سرکها آمدند تا برای دفاع از آزادی و مصوونیت شان فریاد سر دهند. دهها تن از فعالان حقوق زن با راهپيمايى مسالمتآميز شان نسبت به آزار و اذيت زنان و دختران در امكان عمومى، ابراز نگرانى نموده از دولت خواستند که محيط را براى زنان مصوون كند.
مُقدس اتلوال، مسوول بخش جندر و دادخواهى مرکز تعليمى زنان افغان که در تظاهرات هفته گذشته شرکت کرده بود، گفت که زنان و دختران در سرکها، ايستگاهها، در مقابل مکاتب و پوهنتونها، محيط هاى کارى و بازار، از طرف بعضى مردها مورد آزار و اذيت قرار ميگيرند. وى افزود: “به همان اندازه که يک مرد در يک جامعه مسووليت دارد که بيرون از خانه براى کار، تحصيل و تعليم برود يک زن نيز حق دارد که به بازار براى خريدارى برود و يا تحصيل و کار نمايد.” اين عضو نهاد جامعه مدنى، هدف از راهپيمايى را جلوگيرى از اينگونه آزار و اذيت که نوعى از خشونت عليه زنان است، عنوان کرد.
خانم اتلوال همچنين گفت: “يکى از علتهايى که اکثريت زنان بيسوادهستند، اين است که وقتى مردها مىبينند که زنان در محلات عمومى آزار و اذيت ميشوند، آنان به زنان، دختران و خواهران شان اجازه نميدهند که براى تحصيل و کار به بيرون از خانه بروند.” وى افزود که اين تظاهرات، هشدارى به نامزدان رياستجمهورى نيز است تا آنان بدانند که زنان قشر بزرگ و سرنوشتساز جامعه هستند و بايد از اين مشکل بيرون شوند. حميده وردک صديقى، رييس نهاد زنان مبارز افغانستان نيز گفت: “هدف از راهپيمايى اين است تا بتوانيم مصوونيت زنان در روى جادهها را تأمين نماييم و مشکلات که زنان به آن روبه رو اند، آن را از ميان برداريم.” وى افزود که آزار و اذيت زنان در اين اواخر افزايش يافته و افراد ولگرد با حرفهاى بيجا، باعث اذيت زنان ميشوند که اين مسئله زنان را با مشکل روبرو کرده است.
در همين حال، سيد مصطفى سعيدى رييس پاليسى معينيت جوانان وزارت اطلاعات و فرهنگ که در اين تظاهرات شرکت داشت، گفت که مصوونيت زنان و دختران، آنچنانى که بايد تأمين باشد، نيست. وى از تمام جوانان خواست تا از آزار و اذيت دختران جلوگيرى نمايند.
اين درحالى است که درسال ٢٠١٢ ميلادى، سرمنشى عمومى سازمان ملل متحد، روز ٢٥ هر ماه را به عنوان کمپاين همگانى جهت پايان دادن به خشونت عليه زنان تحت عنوان روز (نارنج) اعلام نمود. اكنون، با استفاده از اين روز، تلاش ميشود تا موضوعات مرتبط به منع و پايان خشونت عليه زنان و دختران نه تنها سال يک مرتبه در ٢٥ نوامبر (روزجهانى خشونت عليه زنان)، بلکه يک روز در هرماه، بازگو گردد. شعاراين ماه “اماکن عامه مصوون براى زنان و دختران“ بود، که راهپيمايى شهر کابل نيز تحت همين عنوان راه اندازى شد.
هرچند قومندانی امنیه تلاشهای پیگیرانهاي را جهت مبارزه با این پدیده آغاز نموده است، ولی این امر نیازمند تلاش فراگیر و همگانی است. کارشناسان میگویند، پدیده آزار و اذیت زنان ریشه در تربیت ناسالم اجتماعی، بیماری روانی و جنسی مردان، عدم آگاهی و سواد درست و نبود باورمندی به جایگاه زنان در جامعه دارد. به باور آنان، رفع این كجرفتاري اجتماعي، نیازمند سهمگیری تمامی افراد جامعه، نهادهای مدنی، رسانههای عمومی و دولت براي مهار آن است. بدون شک، هرگاه نبض جامعه به تمام معنی علیه این پدیده نامطلوب فعال نگردد، عوارض ناشی از این معضل در آینده، زیانهای قابل توجهی را متوجه زنان خواهد ساخت.
لذا؛ باید این مسوولیت را درک نموده و برای رفع آن مبارزه همگانی را آغاز نماییم. مبارزه با اشکال گوناگون آن در قالب مقابله نرم؛ یعنی آموزش همگانی و اطلاعرسانی از قباحت این پدیده و ناهنجار بودن آن باید با مقابله سخت افزاری همراه شده و جلوگیری از اذیت و آزار زنان توسط پولیس و نهادهای امنیتی در دستور کار قرار گیرد. باید این مسئله به خوبی تفهیم شود که زنان جامعه در هر جایگاه و موقعیتی که هستند، جزیی از این جامعه بوده و سهم مساوی را در حضور و فعالیت اجتماعی دارند. بنابراين، هیچ کسی حق ندارد برای آنان از رسیدن به این حق، مانع ایجاد نماید.
کلیدگروپ را در تویتر و فیس بوک دنبال کنید
