اجتماعی

63
۱۲ جوزا ۱۳۹۳

بازی های کمپیوتری؛ مسیری برای رشد یا انحطاط؟


بازی ‌های خشن کمپیوتری، کودکان را به سوی زندگی خشونت ‌بار سوق می ‌دهد.
با ورود تکنالوژی ‌های نوین در کشور، بسیاری از  کودکان و نوجوانان، به صورت روزافزون به بازی های  کمپیوتری روی آورده و همین امر توجه بسیاری از محققان و روانشناسان را به این مسأله جلب نموده که نتایج مصروفیت کودکان با این بازی‌ها چیست و چه تأثیری بر روی زندگی آنان دارد؟
براساس روایت‌ها، برخی از کودکان در ساعات درسی در مکتب، برای رخصت شدن و بازگشت به منزل، لحظه‏شماری می‌کنند تا هرچه زودتر خود را با بازی های  کمپیوتری سرگرم کنند. روان‌شناسان گفته‏اند که برخی از بازی های  کمپیوتری تأثیر منفی بر رفتار کودکان دارد. به گفته این روان‏شناسان، بازی های  کمپیوتری، اکنون جزء محبوب‌ترین بازی‌ها برای بچه‌ها به شمار می‌رود، اما در عین حال، این بازی‌ها تهدید جدی برای سلامت روانی و جسمی کودکان و نوجوانان نیز می‌باشد.
از دید آگاهان روانی، ساعت‌ها نشستن بدون تحرک و جابه ‌جا در مقابل صفحه کمپیوتر، می‌تواند به روند آموزش کودکان آسیب بزند و عوارض چون؛ مشکلات بینایی و اسکلتی، پرخاش‌ گری، انزواطلبی، کندی ذهن و ضعف روابط خانوادگی در کوکان را نیز به میان آورد. آگاهان معتقدند که بازی های  کمپیوتری در هر صورت وارد خانواده‌ها شده و اگر بخواهیم آن‌ها را نادیده بگیریم و بچه‌ها را از داشتن این بازی‌ها محروم کنیم، به‌طور حتم در آن‌ها ولع بیشتری برای پرداختن به چنین بازی های ی ایجاد کرده‌ایم. به گفته این آگاهان، ایجاد محدودیت بالای کودکان در خصوص بازی های  کمپیوتری، آن‌ها را وادار می‏کند به دور از چشم والدین به بازی های  نامتعارف اقدام کنند.
پژوهشگران مسایل کودکان و نوجوانان با بیان این که والدین باید نظارت جدی بر رفتار فرزندان خود در هنگام استفاده از کمپیوتر و بازی های  کمپیوتری داشته باشند، تصریح می‌کنند که لازم است والدین فرهنگ استفاده صحیح از بازی های  کمپیوتری را به فرزندان خود آموزش دهند.
علاقه دختران بیش از پسران به بازی‏های کمپیوتری، یکی دیگر از محورهای قابل بحث در ارتباط با این موضوع است. کارشناسان صحت روانی و اجتماعی معتقدند، پسران معمولاً بیش از دختران اسیر و درگیر بازی های  کمپیوتری می‌شوند؛ چون این بازی‌ها بیشتر برای مردان طراحی می‌شود و سهم زنان در دنیای مجازی کمپیوتری کم‌تر از مردان است. بنابر اظهارات آنان، بازی های  کمپیوتری مانند دیگر محصولات رسانه‌ای باید درجه‌بندی سنی شود. به گفته کارشناسان، نظام رده‌بندی از این ظرفیت برخوردار است که به یکی از اساسی‌ترین راهبردهای نظام اجتماعی کشور برای محافظت در برابر پیامدهای سوء گسترش بازی های  کمپیوتری و رفع آثار و تبعات منفی این پدیده گریزناپذیر تبدیل شود.
با نگاهی به انبوه بازی های  موجود در بازار درمی‌یابیم که اغلب این بازی‌ها وارداتی و محصول کشورهای دیگر هستند که در ساخت هر یک از این بازی‌ها اهدافی را دنبال می‌کنند. بی‌تردید استفاده بیمارگونه از بازی های  کمپیوتری یا انترنت، کودکان و نوجوانان را از فعالیت‌های مفید و سازنده‏ی چون؛ فعالیت‌های درسی، ورزش کردن و ارتباط با دوستان و والدین، بازمی‌دارد.
به باور برخی محققان علوم اجتماعی، مهم‌ترین مشخصه بازی های  کمپیوتری، حالت جنگی اکثر آن‌ها است و استمرار چنین بازی‌ها، کودک را پرخاش‌گر و ستیزه‌جو بار می‌آورد. خشونت مهم‌ترین محرکه‌ای است که در طراحی جدیدترین و جذاب‌ترین بازی های  کمپیوتری به حد افراط از آن استفاده می‌شود؛ چنانچه برخی چهره‌های هالیوود در این بازی‌ها به صورت قهرمان‌های شکست‌ناپذیر جلوه نمایی می‌کنند.
تصور بیشتر خانواده‌ها این است که در بازی های  کامپیوتری، بچه در بازی، مداخله فکری مداوم دارد، اما این مداخله، فکری نیست بلکه این بازی‌ها سلول‌های مغزی را فریب داده و از نظر حرکتی نیز فقط چند انگشت کودک را حرکت می‌دهد.
با توجه به شتاب زندگی به سمت ماشینی شدن و نیز کاهش حضور زمان، برخی والدین به علت شاغل بودن و کاهش حضور اعضای خانواده در کنار یکدیگر، اکنون با اضافه شدن جعبه جادویی دیگری به نام کمپیوتر، مشکلات خانواده‌ها نیز دو چندان شده است. بدون شک، هر گونه اقدام بدون فکر در پس تولید و استفاده از بازی های  کمپیوتری، نسلی را رقم خواهد زد که در آینده نصیبی جز سرخوردگی، افسردگی، کم‌تحرکی و بی‌انگیزگی ندارد؛ در صورتی که جهان آینده متعلق به افراد خلاق، مبتکر و متفکر است.

به اشتراک بگذارید

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد