دیدگاه

604
۲۶ جوزا ۱۳۹۳

انتخاب مردم، حکومت قانون نه زورمندان


مشارکت گسترده مردم در انتخابات و شور و اشتیاق آن‏ها در صحنه‎ های مختلف سیاسی و مدنی نشان می ‎دهد که افغان‏ها به انتقال مسالمت ‎آمیز قدرت و مولفه ‎های دموکراسی باورمند شده و از زورمندی و اعمال قدرت نامشروع بیزار می ‏باشند. این واقعیت را می‎توان از ابراز نظر هر شهروند کشور و حضور آن‏ها در مراکز رأی‏ دهی فهمید و اعتقاد به فرایند انتقال قدرت به شکل مسالمت ‎آمیز را یک باور در حال نهادینه شدن در افکارعمومی تلقی کرد. مشارکت پرشور مردم در حالی که ترس از خشونت به عنوان یک چالش جدی مطرح است، بیانگر این حقیقت است که مردم هرگز تسلیم زور نشده و خواستار حل و فصل مسایل از طریق رقابت‎های سالم سیاسی و مدنی هستند.
فرشته شمال، محصل علوم سیاسی در پوهنتون گوهرشاد، با نشان دادن انگشت رنگی‏اش می‌گوید: “هیچ اتفاق خشونت‌آمیز نتوانست مانع عزم من و شهروندان دیگر به شرکت در انتخابات گردد. زیرا ما تنها راه نجات از خشونت و افراط‎گرایی را شرکت در انتخابات دانسته و به این نتیجه رسیده‏ایم که انگشت‎های رنگی ما، نوک‎های تفنگ آتشین خشونت‎گرایان را شکسته و سنگر مشارکت سیاسی مقاوم‎تر از موضع جنگی است.”
شهروندان کشور حتی حاضر هستند در پای این خواسته بر حق خویش قربانی داده و به هیچ وجه از موقعیت منطقی‏شان عقب‌نشینی نکنند، که حضور گسترده آن‏ها در دو دور انتخابات ریاست‏جمهوری در ۱۶ حمل و ۲۴  جوزای سال جاری خود بیانگر این واقعیت است.
نجف‎علی، یک کارگر ساده، با آن که توقعش از حکومت آینده فراهم کردن زمینه کار است، ولی شرکت در انتخابات را یک وجیبه ملی خود می‎داند. او می‎گوید که اگر حکومت آینده به انتظاراتش پاسخ هم نگوید او رأیش را داده مسوولیت خود را ادا کرده است: “خوب است که وقتی رییس‏جمهور آینده از مردم رأی می‎گیرد، برای آن‏ها کاری هم انجام دهد، ولی رأی دادن و شرکت در انتخابات وظیفه ملی و دینی من بود که انجام دادم؛ چرا که این یک چانس طلایی بود و نباید از دست می‎دادم.”

رأی مردم، مقابله با ناامنی
بسیاری از کارشناسان، شجاعت شهروندان کشور در برابر هرگونه خشونت و ناامنی را ستوده و آن را ایستادگی در برابر ناامنی و مبارزه با خشونت می‎شمارند. آن‏ها معتقد می‏باشند که نفس مشارکت مردم در انتخابات به معنای بیزاری از جنگ و روی آوردن به صلح و آشتی است. عباس ابراهیم‏زاده، نماینده مردم بلخ در ولسی‎جرگه، با اشاره به شرکت مردم در انتخابات و اشتیاق آن‏ها در تعیین سرنوشت‏شان می‎گوید: “مردم افغانستان در انتخابات به صورت گسترده شرکت داشتند تا توقعات‏شان برآورده شود. هرچند خطرهای امنیتی، رأی دهندگان را تهدید می‎کرد، اما مردم افغانستان به سرنوشت خود حساس‌اند و حضور آن‏ها در پای صندوق‎های رأی گواه صادق این مسأله می‎باشد.”
این عضو ولسی جرگه، افزایش خشونت و ناامنی‎ها در آستانه برگزاری انتخابات را رویارویی دشمنان دموکراسی و روی کار آمدن حکومت انتخابی با مردم دانسته و می‎افزاید: “ناامنی‎ها در آستانه انتخابات، با توجه به شرایط حساس افغانستان، نشان دهنده آن است که دشمنان افغانستان نمی‌خواهند تا ما به طرف دموکراسی یک گام دیگر برداریم. با این حال، حضور مردم به پای صندوق‌های رأی نشان داد که مردم بر خشونت‎گرایان پیروز است و مسیر خود را انتخاب کرده ‏اند.”
به باور وی، مردم ضرورت برگزاری انتخابات و پایه‎گذاری حکومت مبتنی بر آرای مرم را درک نموده و می‎توان گفت که آن‏ها تشنه قدرت مشروع و مهار زورگویی و نابودی حکومت نامشروع هستند. زیرا به گفته او، مردم نشان دادند که آن‏ها حاضر هستند به هر شکل و تحت هر شرایطی سرنوشت خود را به دست خود رقم بزنند. ابراهیم‏زاده مشارکت در دور دوم انتخابات را “گام تکمیلی” در راستای شرکت مردم در دور اول دانسته و آن را فوق‌العاده مهم ارزیابی می‏نماید. وی تصریح می‎کند: “با توجه به این که انتخابات به دور دوم رفت و رییس‏جمهور در این دور مشخص خواهد شد، مشارکت مردم از اهمیت بالایی برخوردار بود و چه شایسته است که شهروندان کشور این اهمیت را به خوبی درک کردند.”
این عضو ولسی جرگه، نیروهای امنیتی کشور را مخاطب قرار داده و می‌گوید، توجه نیروهای امنیتی کشور به این مسأله این حقیقت را برملا و آشکار ساخت که نیروهای امنیتی، می‎توانند به خواست مردم پاسخ مثبت داده و امنیت را تأمین کنند: “لذا، خروج نظامیان ناتو از کشور نیز چالشی به شمار نمی‌آید؛ اگر راه بدیل حمایت مالی و نظامی از نیروهای افغانستان روی دست گرفته شود.”
عبدالقادر ځاځى، رییس کمسیون روابط بین‌المللی ولسی جرگه، نیز تلاش‏های برای خشونت‏آفرینی در کشور را محکوم به شکست دانسته و می‏افزاید: “حملات پیش از انتخابات به قصد و هدف ترساندن مردم و انصراف‌شان از رأی دادن بود، ولی نتیجه برعکس بود. زیرا مردم تنها راه نجات از بحران و ناامنی را شرکت در انتخابات دانسته و حضور پر رنگ‏شان شاهد این مسأله بود. از طرفی نیز نیروهای امنیتی نشان دادند که آمادگی تأمین امنیت را دارند، هرچند ناامنی‎ها ممکن است ادامه یابد، ولی اقبال مردم به انتخابات به این معنی است که مشارکت سیاسی بر جنگ و خشونت پیروز است.”
ځاځی هم با اشاره به توانمندی نیروهای امنیتی می‏افزاید: “هرگونه ناامنی در کشور باعث خواهد شد تا مردم احساس مسوولیت بیشتری کرده و مصمم‌تر از گذشته به پای صندوق‌های رأی بروند، که این مسأله در عمل نیز ثابت شد. زیرا مردم با اشتراک بی‌سابقه‌شان در انتخابات، در عمل نشان دادند که امیدواری به این پروسه افزایش یافته است.”
بدیهی است که نقش نیروهای امنیتی نیز در این خصوص قابل ستایش بوده و اتخاذ تدابیر جدی و جدید آن‏ها در راستای تأمین امنیت انتخابات و هماهنگی به عمل آمده میان نیروها و نهادهای مرتبط با انتخابات بی‏سابقه بوده است. به طور مثال، اقدام بی‏سابقه ریاست عمومی امنیت ملی و طرح مشترک این نهاد نشان داد که چشم‎انداز توان و کارکرد این نیروها امیدوارکننده است. ایجاد خط تلفنی جدیدی با شماره ۱۹۱۹ که شهروندان کشور با مشاهده موارد مشکوک و یا هم کدام تهدید دیگر امنیتی می‎توانستند به این شماره ( ۱۹۱۹) تماس گرفته و با کمک به نیروهای امنیتی، از تهدیدهای امنیتی جلوگیری نمایند، یک کار کاملاً جدی، جدید و قابل ستایش است. همچنین تشویق و ترغیب این نیروها توسط مردم و راه‏اندازی برنامه‎های تشویقی و حمایتی از آن‏ها انگیزه مضاعفی به نیروهای امنیتی داده و ثبات‏آفرینی سریع را برای شهروندان نوید می‎داد.

خواست مردم، حکومت قانون نه زورمندان
اشتیاق و مشارکت بیش از پیش مردم در انتخابات و علاقمندی آن‏ها به روندهای دموکراتیک نشان می‎دهد که شهروندان کشور باور عمیق به دموکراسی و حکومت مشروع و قانونمند پیدا نموده و از هرگونه حکومتی که بخواهد با اعمال زور و فشار بر سرنوشت مردم حاکم باشد، بیزار بوده و در برابر آن ایستادگی خواهند کرد. این وضعیت اما امیدواری‎ها برای شکل‏گیری یک حکومت پاسخ‏گو در آینده را بیشتر می‎سازد. زیرا مردم خواهان روی کار آمدن حکومتی است که بتواند به نیازهای مردم رسیدگی نموده و در برابر شهروندان پاسخ‎گو باشد. این توقع در صورتی حاصل خواهد شد که حکومت آینده بر مبنا و محور قانون حکومت نموده و از هرگونه اعمال زور و اجبار بپرهیزد. حبیبه، خانم پیری که همیشه در انتخابات شرکت نموده است، می‎گوید: “دوست دارم حکومتی سر کار آید که صدای مردم غریب را شنیده و همیشه فریاد افراد بیچاره را بشنود. من به خاطری رأی دادم که حقی را بر گردن حکومت داشته باشم تا تقاضاهایم را پاسخ بگوید.”
کارشناسان می‎گویند که ۱۳ سال گذشته، تلاش‎هایی از سوی نهادهای مختلف سیاسی، مدنی و اجتماعی برای تعالی افغانستان صورت گرفت، که تمامی این فعالیت‎ها در قالب دولت و بیرون از آن، ثمره کوشش مردم و حمایت جامعه جهانی است. اکنون غالب مردم بر این باور می‏باشند که این دست‏آوردها که در برابر آن قربانی‎های بی‎شماری نیز تقدیم شده است، نباید به آسانی از دست برود. صدیق‌الله توحیدی، رییس مرکز دیدبان رسانه‎های آزاد (نی)، بر این باور است که ارزش‎های دموکراتیک ۱۳ سال گذشته به آسانی به دست نیامده و به ابه گفته او، این مسأله را همگی می‏فهمند. وی بخش زیادی از این دست‏آورد را حاصل تلاش رسانه‎ها دانسته و تأکید می‏کند: “رسانه‎ها مسوولیت دارند در راستای آگاهی‎دهی مردم و دادخواهی برای آن‏ها کار نموده و در سال‎های پس از ۲۰۱۴ به مردم کمک کنند که صدای‏شان به گوش دنیا و حکومت برسد.”
وی آزادی بیان را در صدر فهرست دست‏آوردهای ۱۳ سال گذشته دانسته و حکومت آینده و جامعه جهانی را مکلف می‎داند که این دست‏آورد و دست‏آوردهای مشابه آن را مورد حمایت قرار دهند.
نرگس نهان، آگاه امور سیاسی و حقوق زن، نیز بر این باور است که مردم با آگاهی کامل از ارزش‎های دموکراتیک و پی بردن به حقوق‏شان از جمله آگاهی زنان از حقوق‏شان، قدرتی را خلق نموده‏اند که دیگر نگذارند کسی در برابر این ارزش‎ها گامی برداشته و در راستای محو آن قدم بردارند. چرا که مردم یاد گرفته‏اند با فعالیت سیاسی و مدنی به خوبی از حقوق‏شان دفاع نموده و تسلیم زورگویان و افراط‎‏گرایان نگردند.
به هر حال، هرچند هراس‎هایی چون ادامه ناامنی، فقر، کمبود منابع مالی و… نگرانی‎هایی فراروی آینده به شمار می‌آید، اما تلاش مردم برای رسیدن به حقوق‏شان و حضور جدی آن‏ها در صحنه‎های سیاسی، نشان می‎دهد که افغانستان دیگر به عقب برنخواهد گشت و با انتقال مسالمت‎آمیز قدرت، قانون و خواسته‎های مردم در حکومت آینده جایگاه اصلی و محوری را خواهد داشت.

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد