Get Adobe Flash player

دريافت تازه ترين مطالب

کابل فردا احتمال بارندگی

7˚C
-5˚C

قندهار فردا ابری

18˚C
4˚C

هرات فردا ابر پراکنده

8˚C
-1˚C

مزارشريف فردا احتمال بارندگی

8˚C
4˚C

غزنی فردا احتمال بارش برف

1˚C
-3˚C

جلال آباد فردا ابری

12˚C
5˚C

باميان فردا احتمال بارش برف

-5˚C
-10˚C

زرنج فردا نسبتا ابری

15˚C
5˚C

ميمنه فردا احتمال بارندگی

5˚C
1˚C
آگهی
آگهی
آگهی
آگهی
آگهی
آگهی
دری | پښتو | English
Facebook

کليد گروپ

بچه‌بازی، تن‌فروشی و ازدواج اجباری

تهيه شده توسط عبدالوحید احمد
چهارشنبه 08 جدي 1389 ساعت 12:19

بچه‌بازی، تن‌فروشی و ازدواج اجباری

"عادت به بچه بازی برای من از بابه و بابه کلانم به میراث مانده و از همین خاطر امشب به اینجا آمده ام"

این جمله‌ها را مردی به نام نصرالدین به زبان می‌آورد كه به دیدار محفل رقص یك پسر از راه دور آمده است. در این محفل تعداد زیاد مردم در یک محل بالای دیوار و حتی شاخه‌های بزرگ درختان نشسته اند و با شوق زیاد رقص پسری که لباس زنانه به تن دارد و به ساز محلی می‌رقصد را تماشا می‌کنند.

در این میان مردی دیده می‌شود که به زحمت زیاد خود را به بلند ترین شاخ درخت رسانده و درحالیکه به مشکل خود را درآن محل نگه داشته با چشمان از حدقه برآمده به این محفل چشم دوخته است.

وی همان نصرالدین است كه پس از انتظار زیاد و اشاره‌های مكرر او را وادار ساختم که از درخت پایین آمده و زمانی که نزدیک ما شد، بی نهایت عصبانی بود که چرا مانع ادامهٔ تماشای او از این محفل شدم.

وی در ادامهٔ اظهارات فوق می‌گوید: "اصلا می‌گویند که خدا نی مرا و نی بچه را بی پرده کند." به نظر نصرالدین "زمانی که بچه می‌رقصد و زمانی که پاهایش شرنگ شرنگ می‌کند، فکر کن که در پای توست."

به گفتهٔ نصرالدین در محافل بچه بازی نیز رقابت‌هایی وجود دارد و بچه بازان نیز روی چگونگی رقص بچه به رقابت می‌پردازند. از وی می‌پرسم كه این كار با كدام قانون اینگونه در ملاء عام اجرا می‌شود؟ نصرالدین در جواب می‌گوید:"کدام قانون؟، چه با قانون است که این کار با قانون باشد، اکثر پولیس‌ها و قومندان‌ها می‌آیند و در محافل بچه بازی شرکت می‌کنند. می‌خواهم که یک بچهٔ مقبول باشد، یک بچهٔ باشد که عزت و آبروی ما را پیش یک چند تا رفیق به جای کند؛ باز مارا می‌خرد."

در واقع او راست می‌گوید، چرا كه محفل بچه بازی از سالیان متمادی توسط بعضی از زورمندان و قومندان‌های محلی در قریه‌های كشور ادامه داشته و این عرف ناپسند هنوز هم توسط افراد زورمند حمایت شده و همچنان ادامه دارد.

به کسانی که پسران را می‌رقصانند "بچه باز" می‌گویند و برای رقصاندن پسران به طور معمول از سه نوع آلهٔ موسیقی محلی که دو تار، غیچک و تبله اند، استفاده می‌نمایند.

به باور مردم، شماری از زورمندان برای برآورده شدن این شوق شان از پسران زیر سن 18 سال استفاده می‌کنند.

به گفتهٔ مردم، بچه بازان که به طور معمول، زورمندان محلی اند، از راه‌های مختلف برای برآورده شدن این عمل شان استفاده می‌کنند.

استفاده از مجبوریت، فریب اطفال و بالاخره تهدید و تحمیل این کار از جمله اعمالی است که برای وادار کردن پسران استفاده می‌شوند.

این عمل که از رقصاندن پسران با لباس‌های زنانه آغاز می‌شود، در استفاده‌های جنسی و مبتلا نمودن پسران به مواد مخدر و بالاخره بدبختی پسران خاتمه می‌یابد.


بچه بازی و موانع قانونی

در جامعهٔ ما كه مردم آن 99 فیصد مسلمان می‌باشند، مهم است كه بدانیم بچه بازی از دیدگاه اسلام چگونه فعل است و علمای دین در این مورد چه می‌گویند؟

این سوال را از مولوی عبدالقاهر، امام مسجد حضرت عمر فاروق در ولایت بلخ پرسیدم، ایشان در مورد گفتند: "فرهنگ بچه بازی و یا اعمال نادرست دیگر که به شکل لواط مطرح می‌شود، موقف شریعت در این مورد مشخص است. امام ابوحنیفه که ما پیروان او هستیم می‌گوید که باید اینگونه افراد را از کوه لول داد و یا باید زیر دیوار شوند. فیصله در قبال جزای لواطت از دیدگاه اسلام و فقه ابوحنیفه همین است."

اما سوال اصلی این است كه چرا قوانین اسلامی و حكومتی در خصوص این گونه اعمال خلاف اخلاق و قانون اجرا نمی گردد؟

داکتر ماریا ساعی، همکار تخنیکی "سی پن" یا شبکه محافظت اطفال ریاست کار و امور اجتماعی ولایت بلخ می‌گوید که بیشتر این قضایا از سوی زورمندان صورت می‌گیرد، ولی او مورد مستند از این قضایا در دست ندارد. به باور ماریا "با وجود اینکه معلومات غیر رسمی در این خصوص وجود دارد، اما مورد مستندی نزد آنان ثبت نیست."

خانم ساعی ثبوت گفته‌هایش را در موجودیت سی دی‌های تصویری از محافل بچه بازی در سی دی فروشی شهرها به خصوص در ولایت‌های شمالی دانسته، مدعی است که این عمل به شکل گذشته همچنان در شمار زیادی از قریه‌های کشور، ادامه دارد.

در این حال جنرال عصمت الله علیزی، قومندان امنیهٔ ولایت بلخ نیز وجود موارد بچه بازی را تأیید می‌کند و می‌افزاید که قومندانی امنیهٔ بلخ به صورت مستند کدام قضیه ای را ثبت ندارد. جنرال علیزی می‌افزاید: "من این موضوع را رد نمی کنم، ولی چه كسی به پولیس گفته که اینجا بچه بازی وجود دارد که پولیس اقدام نکرده است؟ چون در این شهر یک ملیون نفر زندگی می‌نماید و من نمی توانم شبانه خانه‌های هر کدام شان را تلاشی نمایم، این وظیفه مردم است که به پولیس اطلاع دهند تا پولیس دست به کار شود."


تن فروشی و ازدواج‌های اجباری

در کنار عمل ناپسند بچه بازی، موارد دیگری نیز چون تن فروشی، سوء استفاده جنسی و ازدواج‌های اجباری در شمال باعث رنج‌های بی شماری برای زنان می‌گردد.

شماری از نهادهای مدافع حقوق اطفال و زنان از موجودیت باندهای نگرانی دارند که دست به کارهای غیر اخلاقی و تن فروشی خانم‌ها می‌زنند. خانم ماریا ساعی در این خصوص می‌گوید: "یک سلسله باندهای وجود دارند که با نیرنگ‌های خاص، اطفال دختر را به بیراهه می‌کشانند که به حیث تن فروشان در شهر ایفای وظیفه کنند که به صورت مشخص شناسایی نشده اند."

خانم ساعی در مورد یکی از این موارد افزود: "یکی از این موارد را که من در بررسی‌هایم پیدا کردم، در داخل خود روضهٔ شریف بود که یک تعداد دختران به فروش رسیده بودند و من این موضوع را به والی صاحب گزارش دادم که والی صاحب در این مورد اقدام نموده و توانستیم همان میله‌های چهار شنبهٔ روضه شریف را توقف دهیم."

به گفتهٔ مردم لانه‌های فساد در نقاط متعدد شهرهای مختلف از جمله شهرمزار شریف وجود دارند که یک تعداد اطفال نیز در آن مراکز به تن فروشی کشانده شده اند.

ازسویی هم فروش دختران نیز موضوعی است که قابل نگرانی نهادهای مدافع حقوق زن در بلخ شده است.

حمید صفوت، رئیس مرکز تعاون ولایت بلخ در این مورد چنین می‌گوید: "قضایایی نزد ما ثبت است که دختران به مدت هفت و هشت ماه توسط افراد زورمند، مورد استفادهٔ جنسی قرار گرفته اند. حالا من نمی خواهم نام شان را بگیرم، در این قضایا دختران هم فروخته شده و هم مورد استفاده جنسی قرار گرفته اند."

وی ضمن مقصر خواندن ارگان‌های عدلی و قضایی كشور می‌گوید: "ما یک مورد داشتیم که در آن عملا نیروهای مسلح دخیل بودند و با حمایت افراد مسلح این دختر وادار به تن فروشی شده و ما این موضوع را به مراجع رسمی محول ساختیم، ولی حالا خبر شدیم که او از آنجا کشیده شده و به تن فروشی ادامه می‌دهد."

با این حال فریبا مجید، رئیس امور زنان ولایت بلخ ضمن تأیید موجودیت لانه‌های فساد در شهر مزار شریف می‌گوید که نهادهای امنیتی با وی در زمینهٔ کشف این لانه‌ها همکاری نمی کنند.

وی مدعی است كه "اگرموقیعت این لانه‌ها را بدانم حتمی اقدام می‌کنم؛ ولی تأیید می‌کنم این لانه‌ها وجود دارند، متأسفانه که در این زمینه ما را کسی همکاری نمی کند."

رئیس امور زنان ولایت بلخ می‌گوید که اگر موقعیت این گونه مراكز را دریابند، خود آنان ارگان‌های امنیتی را وادار می‌سازند تا عاملان این کار را مورد پیگرد قرار دهند.

اما جنرال عصمت الله علیزی، قومندان پولیس ولایت بلخ مدعی است که تا حال در مورد این خانه‌ها شکایتی دریافت نشده است. وی با رد ادعای عدم همكاری پولیس می‌افزاید: "دروغ محض است، این نه تنها وظیفه پولیس است، بلکه وظیفه هر افغان است كه باید مبارزه کنند و به ما اطلاع دهند، ما حتما اقدام می‌کنیم."

از سوی دیگر با گذشت 9 سال از تشکیل حکومت و نهادینه شدن قانون در افغانستان، هنوز هم دختران در بعضی از محلات ولایت‌های شمال به خصوص بلخ، بدون رضایت به ازدواج سوق داده می‌شوند.

خانم وحیده یکی از کسانی است که پدرش با اعمال فشار عروسی او را به یکی از زورمندان محلی کرده است. وی خودش از سرنوشت سیاه خویش چنین حكایت می‌كند: "وقتیکه کارم در محکمه جریان داشت، پدرم را بندی کرده بودند و سلاح و تفنگ کشیده بودند و بالاخره پدرم به چال‌ها بیرون آمده بود."

وی می‌ترسد از اینكه نام این افراد را ببرد، ولی می‌گوید: "قومندان امنیهٔ شور تپه عساکرش را فرستاده بود تا پدرم را بندی کنند." وحیده فعلاً در یك مركز امن زندگی می‌نماید و از هراس آمدن دوباره آن افراد، به خانه اش پا گذاشته نمی تواند.

نهادهای مدافع حقوق زن می‌گویند که اکثر ازدواج‌های به زور در نقاط دور دست، توسط افراد زورمند صورت می‌گیرد.

استاد حمید صفوت، رئیس مرکز تعاون ولایت بلخ می‌گوید: "مواردی وجود دارد که قاضی اجباراً خانم را به شوهر داده، که اگر خواسته باشید اسناد را برای تان ارایه می‌کنیم. این قاضی‌ها در ولسوالی‌های بلخ، شورتپه و غیره هستند که هنوز هم در پست‌های شان باقی مانده اند."

رئیس امور زنان ولایت بلخ، خانم فریبا مجید نیز دست داشتن شماری از محاکم ولایت بلخ را در ازدواج‌های به زور تأیید نموده افزود: "بلی این مشکلات وجود دارد که در ازدواج‌های اجباری بعضی از محاکم دست دارند، محاکم کمک می‌کنند برای کسانی که می‌خواهند به هدف شان برسند، ولی ما هم اکثر این قضایا را از طریق محکمه خانوادگی فسخ کردیم."

ما برای حفظ توازن و بی طرفی خواستیم تا نظر ریاست محکمهٔ ولایت بلخ را نیز داشته باشیم، اما مسئولان این نهاد، ظاهراً به دلیل نبود جواز مصاحبه از سوی ستره محکمه حاضر به گفتگو نشدند.

 

اشتراک با دوستان آيا می دانيد اشتراک گذاری در انترنت چيست؟!

نظر ها (7)

نوشتن نظر