صدای آسیا

492
۱۶ دلو ۱۳۹۵
نویسنده: گزارشگر: جاسون شرودر - مترجم: فرید هادی

هنرمند کوریایی و کارتون های طنزی

کوریای جنوبی سرزمینی است که ریکارد داشتن طویل‌ترین روز کاری را در سطح جهان از آن خود کرده است.
ولی اخیرا یک هنرمند به اسم “یانگ کیونگ – سو”، از طریق کارتون‌های خویش و نشر آن‌ها در رسانه‌ها، روزهای کاری طویل کشورش را به باد تمسخر گرفته است.
جاسون شرودر، گزارش‌گر صدای آسیا از سیول گزارش می‌دهد:
در کوریای جنوبی، سوار شدن در یک بس عمومی و رفتن به دفتر، به معنی آغاز یک روز طویل کاری است.
توقع روسا و کارفرمایان چنین است که باید اکثریت مردم تا ناوقت‌های شب، تا هنگامی که اجازه مرخصی برای شان داده نشده است، دفتر را ترک نکنند.
اما آقای”یانگ کیونگ – سو”، هنرمند و کارتون پرداز خوب کوریایی با اظهار این‌که لازم نیست تمام مردم چنین دشواری‌های را متحمل شوند، می‌گوید: “باید بدون چون و چرا از اوامر رییس اطاعت کنید، فکر نمی‌کنم کارکنان یک شعبه آزادی آن را داشته باشند که نزد روسا خویش حرف شان را به زبان آورده بتوانند.”
این هنرمند ۳۲ ساله، می‌افزاید، فرهنگ دفترداری و اطاعت مادون از رده‌های بالا، مشابه اجرای دساتیر و احکام زنجیره‌یی در نیروهای نظامی است و باید در نظر گرفته شوند.
انجام وظیفه در چنین محیط کاری زننده و تحت هدایت آمران عجیب و غریب، سوژه مجموعه‌ای طنزی آقای”یانگ کیونگ – سو” است که تحت عنوان “یاک چیکی” تلویحا به معنی خفقان آور، منتشر گردیده است.
متاسفانه، شمار زیاد کارگر، باید زیر دست یک آمر پرخاش‌گر و حتی غیر نورمال، کار نمایند.
آقای”یانگ کیونگ – سو”، در مورد آنچه شنیده و از طریق کارتون بیان کرده است، می‌گوید: “خودم هرگز در کدام دفتر کار نکرده‌ام، ولی شمار زیاد دوستانم در شعبات کار می‌کنند، یگانه فرصتی که آن‌ها می‌توانند دهان خویش را باز نمایند، موقع نوشیدن آب آنهم پس از صرف طعام است، وقتی از ایشان پرسیدم چرا قادر به گفتن نظر خویش برای رییس‌های تان نیستند، ایشان پاسخ دادند، نخیر… چنین چیزی اصلا امکان ندارد.”
آقای”یانگ کیونگ – سو”، در اثر مصور خویش، به کرکتر یا کارگر دفتر خویش،  توانایی گفتن حقایق را می‌دهد.
به طور مثال، در یکی از کارتون‌ها، رییس با یک خریطه مملو از جایزه خود را نزدیک یکی از کارکنان می‌رساند.
در روی خریطه نوشته شده است “این جایزه برای کسانی داده می‌شود که ساعت‌های بیشتری را در دفاتر سپری می‌کنند.”
کارگر، رییس را مخاطب قرار داده، می‌گوید: “تو با من بازی‌های طفلانه راه انداخته‌ای.”
و پس از کمی تفکر، ادامه می‌دهد: “به هر صورت، من در فکر جایزه و پاداش نیستم، فقط تقاضا دارم کمی برایم فرصت آزادی بدهید.”
در کارتون دیگر، رییس از بالای میز دست را دراز نموده یک دختر جوان را لمس نموده، می‌گوید: “تو مثل دخترم هستی.”
اما جانب مقابل که همان دختر می‌باشد، می‌گوید: “ولی شما صرف دو پسر دارید و بس.”
طنزهای مصور آقای “یانگ کیونگ – سو” در صفحات اجتماعی توجه‌ای صدها و هزاران فالوور را به طرف خود جلب کرده‌است.
طنزهای مصوری که اکثریت آن‌ها مسئله‌ای کار در دفاتر را به تمسخر گرفته است.
تلاش کردم نظر چند تن از خواننده‌ها و بیننده‌ها را در مورد طنزهای آقای”یانگ کیونگ – سو”، پیدا نمایم.
اتفاقا هنگام وقفه چای، با سه تن از کارگران یکی از دفاتر که نمی‌خواستند، اسمی از آن‌ها برده شود، روبرو شدم.
آنان، از علاقه شدید خویش نسبت به مجموعه طنزی آقای “یانگ کیونگ – سو”، حرف زده بودند.
کارگر اول، می‌گوید: “آقای”یانگ کیونگ – سو”، مطالبی را بیان کرده است که ما تا هنوز موفق به گفتن آن‌ها در مقابل یک رییس نشده‌ایم، موصوف با تمام کارگران احساس همدردی دارد، برایم این احساس را می‌دهد که گویا تنها من در چنین مصیبتی گرفتار نیامده، بلکه کسان دیگری هم هستند که در چنین آتشی می‌سوزند.”
منیجر گروه مذکور هم لب به سخن گشوده، گفت: “نمی‌خواهم زیر دستانم نسبت به من چنین احساساتی داشته‌باشند.”
موصوف، خطاب به کارگر همکار خویش، می‌گوید: “نمی‌دانم، آیا کاری را که انجام می‌دهم درست است؟”
من از هرسه کارکن می‌پرسم، آیا عمل موصوف درست است؟
کارگر دومی جواب می‌دهد: “بلی ایشان با ما خیلی خوب هستند”
رییس، می‌گوید: “احتمالا ایشان نمی‌توانند “نخیر” بگویند. (همه میخندند)، این فرهنگی است که ما داریم. (خنده).
اما، آیا آن‌ها فکر می‌کنند که با گذشت هر روز فرهنگ دفترداری کوریا آزادتر می‌گردد؟
کارگر سوم، می‌گوید: “طرف‌داری و استقبال از این اثر کمیدی و بیان وقایع، به مفهوم این است که صنعت دفتر داری و وضعیت کار در شعبات این کشور روز بروز آزادتر می‌رود، زیرا چند سال پیش حتی ما در مورد همکاران خویش هم حرف زده نمی‌توانستیم.”
آقای”یانگ کیونگ – سو”، می‌گوید: با وجود اعمال خشونت آمیز آمران، هنوز هم شمار زیادی از کوریایی‌ها به همین شیوه کار می‌کنند، زیرا متقین هستند که از همین طریق به ثبات پولی و اقتصادی نایل می‌گردند.
والدین آقای یانگ، نیز هنرمند اند، ولی تا هنوز شیوه‌ای را که پسر شان پیش گرفته است، مورد تشویق و استقبال آن‌ها قرار نگرفته است.
“یانگ کیونگ – سو”، در این خصوص می‌گوید: “آن‌ها به مفهوم کارهای من فکر نمی‌کنند، بلکه می‌خواهند، بدانند که چطور می‌شود با این هنر پول ساخت، مشکل کلان آنان همین نقطه است، ده سال است که با هم سخن نمی‌گویم، حتی به این فکر هستم که نمی‌دانند، کارهایم چگونه پیش می‌رود.”
آقای”یانگ کیونگ – سو”، که مجموعه‌ا‌ی کارتون‌هایش با استقبال زیاد مردم روبرو شده‌است، می‌خواهد کار را به همین منوال ادامه دهد.
وی، می‌گوید، در حال حاضر می‌توانم از طریق هنر کسب منفعت کنم، برای کار زندگی می‌کنم و برای زندگی کار خواهم کرد.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد