تحلیل

53
۶ حوت ۱۳۸۸
نویسنده:

نقش پاکستان در مصاحله چیست؟

با اعلان مصالحه به وسیلۀ رئیس جمهور کرزی در کنفرانس لندن، اینک این مصالحه با مشکلات معینی رو به رو شده که چانس پیروزی آنرا کمتر میتوان دید.

 حامد کرزی بعد از آنکه این سیاست را اعلان کرد و عزمش را برای به سر رساندن آن جزم نمود، به شاه عربستان سعودی مراجعه کرد و از او خواست تا این مامول را به فرجام برساند، اما شاه سعودی گفت که در صورتی به این کار خیر اقدام خواهد کرد که طالبان از القاعده جدا شوند، چون خاندان شاهی عربستان سعودی اسامه بن لادن را خطری جدی برای ادامۀ قدرت خود میداند، لذا تمام تلاش های این خاندان درین است تا القاعده را با جدایی از طالبان تضعیف نماید.

 اما اینکه واقعا عربستان از توانایی های لازم و روابط خاصی با طالبان برخوردار است که بتواند این کار مهم را به سر برساند.

 بسیاری از تحلیل گران چندان باوری به آن ندارند و بعد از آنکه پاکستان اعلان کرد که به شرطی حاضر است درین پروسه کرزی را یاری دهد که او امتیازات هند در داخل افغانستان را محدود سازد. اما کرزی به این نظر و خواست پاکستان وقعی نگذاشت و بی واکنشی از کنار آن گذشت، لذا آی اس ای آن کشور اقدام به دستگیری ملا برادر، بلند پایه ترین مرجع صلاحیت طالبان کرد و بعد مولوی کبیر را نیز دستگیر نمود و به امریکایی ها تحویل داد.

پاکستان با این اقدام خواست به دولت افغانستان بفهماند که سوراخ اصلی دعا را گم نکند و این پاکستان است که تصمیم گیرنده ای اصلی در مورد سرنوشت، صلح و امنیت در افغانستان میباشد، نه خاندان شاهی عربستان سعودی.

در میان فاکتور های که در اطراف افغانستان وجود دارد، پاکستان عمده ترین ابزار موثر بر طالبان افغانستان بوده و در صورتیکه  دولت افغانستان خود را به این مصالحه پابند بداند، راهی جز اینکه با پاکستان بنشیند برایش وجود ندارد.

درحالیکه دولت افغانستان از مدتی به اینسو مصالحه با طالبان را عنوان میکند، اما به پاکستان ونقش آن در منطقه با کراهت  دیده، درین مورد از چنین نقشی نا نوشته انکار مینماید. برای پاکستان این مشکل نیست که همین امروز ملا برادر را به خاطر چراغ سبز نشان دادنش به دولت افغانستان دستگیر و عوضش کسی دیگری را بگمارد و اب از آب تکان نخورد.

چون از زمان ظهور طالبان تا حال کسی تحولات درونی تحریک طالبان را نفهمیده  و چگونگی روابط  این تحریک با پاکستان  بسیار پیچیده بوده، آنچه کسی دران شکی ندارد اینست که پاکستان شاه کلید این تحریک بوده و هر تصمیم آن باید از معبر حمایت پاکستان بگذرد.

پاکستان با جدل های که از زمان ایجادش با افغانستان دارد، هرگز از مداخله در درون افغانستان دست نکشیده و مخصوصا در سی سال اخیر این مداخله فراختر و آفتابی تر شده است. چون میداند که اگر روزی در افغانستان  دولت مقتدر و یکدستی ساخته شود، دوسیۀ حساب های کهنه و گذشته را در برابر پاکستان باز خواهد کرد و دران وقت پاکستانی ها به درد سر های نافرجامی گیر خواهند ماند.

اینکه دولت افغانستان در رفع اختلافات دیرین چقدر می تواند با پاکستان کنار اید و یا حد اقل ارامشی به پاکستان بخشیده شود، مربوط به درایت افغانستان است و این زمانی ممکن است که دولت افغانستان قضایای وطن خود را از زاویه دید خود بنگرد ، نه رقبای پاکستان. دران صورت تلاش های دولت افغانستان تا جایی به نتیجه خواهد رسید و دست افغانستان برای تقویت و باز سازی اش کشاده خواهد گشت.

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد