و سایر مطالب

221
۳ سنبله ۱۳۹۴
نویسنده:

ملت واحد، سیاست‎مداران نامتحد!

با وقوع هر رخداد غم انگیز، احساسات ملی بدور از هرگونه تعلقات قومی – منطقه‎ای و سیاسی تحریک شده و علیه عناصر آسیب‎رسان هم‎صدا شده و اعتراض می‎کنند.
به باور کارشناسان، این امر نشان می‎دهد با وجود عناصر اختلاف افگن و عوامل تفرقه‎زای داخلی و خارجی، ظرفیت و پوتانسیل «ملت شدن» در میان اقشار مختلف مردم و طیف‎های متعدد قومی موجود است. تنها چیزی‎که دراین میان لازم است، مدیریت مطلوب و حکومت‎داری مناسب است تا بتوان با استفاده از این فرصت‎ها، انسجام همگانی را ایجاد نموده و قدرت ملی را افزایش داد.
به باور محمد قره‎باغی؛ تحلیلگر مسایل سیاسی “در هر تهدید، فرصتی نیز نهفته است؛ این اصل اساسی در مدیریت سیاسی است که همواره در فعالیت‎های دیپلوماتیک و حکومت‎داری مد نظر گرفته شده و این روزها برای حکومت وحدت ملی نیز چنین زمینه‎ای میسر شده است. زیرا تشدید جنگ و تهدیدهای ناشی از حمله‎های هراس افگنانه در پی واگذاری مسوولیت امنیت به نیروهای ملی، انسجام ملی میان مردم بیش‎تر شده و همدلی میان اقشار مختلف کشور شدت یافته است.”
آگاهان تأکید می‎کنند که سال جاری میلادی (۲۰۱۵)‌ هرچند تهدیدهای جدی را علیه دولت و ملت افغانستان با خود داشت، ولی اگر مدیریت مناسب و درایت درست در میان سیاست‎مداران کشور و حاکمان ملی وجود می‎داشت، این تهدیدها به آسانی تبدیل به فرصت بزرگ ملی می‎شد.
رمضان شعبانی؛ دانش‎آموخته‎ علوم سیاسی فرصت‎ها را از منظر سیاسی این‎گونه بیان می‎کند: ” فرصت‎ها به معنای وجود زمینه یا چانس مطلوب در محیط بیرونی برای فرد، سازمان و یا کشوری‎که از طریق بهره‎برداری آن، می‎توان به نتایج یا عواید قابل توجهی دست یافت. همچنین فرصت‎ها شرایطی می‎باشند که به کشورها این توانایی را می‎دهد تا با بهره‎گیری صحیح از آنها، اهداف ملی خود را کسب و تهدیدها را دفع نمایند.”
به باور وی این فرصت برای حکومت وحدت ملی در پی انسجام‎ به دست آمده در واکنش به سیاست‎های سازمان استخباراتی پاکستان به وجود آمد. زیرا اقشار مختلف مردم دست به اعتراض علیه حمله‎های صورت گرفته زدند و حتی به جاده‎ها ریختند تا نشان بدهند که آنها آمادگی برای ایستادن در پشت سیاست‎های دولت هستند. عالمان دینی نیز با تجمع‎های مختلف در حضور رهبران سیاسی و در مجامع عمومی دیگر خواستند تا مسوولیت‎های ملی و دینی خویش را ایفا نموده و فریاد دادخواهانه‎ای را سر دادند تا همنوایی شان را با ملت و حکومت اعلام نمایند.
واکنش‎های منجسم ملی علیه پاکستان
شورای سراسری علما در دیدار با محمداشرف غنی؛ رییس جمهور کشور، جنگ موجود را ناجایز خوانده و دست‎های حمایت‎گرانه را از حمله‎های صورت گرفته، خلاف دین و باورهای اسلامی دانستند. پس از آن موجی از اعتراض‎ها علیه حامیان هرگونه هراس‎افگنی سراسر کشور را فراگرفت و از مجامع مدنی گرفته تا طیف‎های مختلف مردمی در راستای  دفاع واحد از مردم و ملت هم‎نوا گردیدند.
این اعتراض‎ها به حدی شدید بود که بزرگان و متنفذین قومی ولایت زابل با حضور در میان مردم معترض این ولایت علیه پاکستان اعلام جهاد کردند. آن‌ها تأکید کردند که جهادشان در برابر حکومت و رهبران پاکستان است و با مردم و شهروندان پاکستانی هیچ خصومتی ندارند.
تظاهرات کنندگان با آتش کشیدن بیرق پاکستان ناراحتی خود را از اقدامات اسلام‌آباد در ایجاد ناامنی در افغانستان و تجاوز به خاک این کشور نشان دادند. مردم از رهبران حکومت وحدت ملی افغانستان خواستند تا هرچه سریع‌تر اقدامات جدی را در برابر فعالیت‌های پاکستان انجام دهند.
مردم ولایت هرات در غرب افغانستان نیز با برپایی تظاهرات گسترده‌ علیه سیاست‌های پاکستان اعلام کردند که سازمان‌استخباراتی اسلام‌آباد به دنبال بی‌ثباتی کشور است. در این تظاهرات مردم هرات سازمان اطلاعات اردوی پاکستان (I.S.I) را عامل خونریزی و کشتار مردم افغانستان دانسته و تجاوز پاکستان را به خاک این کشور محکوم کردند.
مهدی حدید، عضو شورای ولایتی هرات که در میان معترضان حضور داشت گفت:”ما سال‎ها شاهد حملات و مداخله پاکستان در امور افغانستان هستیم، دولت باید به این معضل پایان دهد، چه از راه دیپلوماتیک و چه هم عمل به مثل، این حق تمام مردم افغانستان است.” آقای حدید می گوید که مردم منتظر واکنش دولت است، اگر کابل موضع قاطع در برابر این کشور اتخاذ کند، مردم از ان حمایت خواهند کرد.
سمیه رامش، عضو شورای ولایتی هرات می‎گوید هر زمان که مذاکرات صلح به مرحله حساس می‎رسد و امیدی برای پایان دادن جنگ در افغانستان پیدا می‎شود، جانب پاکستان در این راه سنگ اندازی می‎کند.
مولوی عزیزالرحمان صدیقی، رییس شورای علمای میدان وردک نیز حملات راکتی پاکستان به افغانستان را به شدت محکوم کرد. مولوی صدیقی در نوار ویدیویی که منتشر کرده گفته است که پاکستان با سو استفاده از فرصت‎های به وجود آمده هر ازگاهی به خاک افغانستان حمله می‎کند که باعث تلفات افراد ملکی و بی گناه می‎شود. او گفت: “توصیه من به دولت مردان پاکستان که به مانند مار آستین می‎مانند، این است که اگر در دل تان نور ایمان است و اگر به مرگ باور دارید، دیگر افغانستان را مورد تاخت و تاز قرار ندهید.”
جامعه مدنی نیز با گردهمایی‎های مختلف از حکومت خواست تا زمینه‎ دادخواهی و شکایت علیه عاملان حمله‎های اخیر به جان مردم ملکی را در سازمان ملل متحد فراهم سازند.
صدیق منصور انصاری با یادآوری از اینکه جامعه مدنی نشست‎های مشترک با مردم را دایر نموده و خواهان دادخواهی خواهند شد افزود: “طرح‎ها و پیشنهادات مردم بعد از این جلسه به شکل منسجم به سازمان ملل متحد پیشکش می‎گردد. “
انصاری تاکید کرد که دولت باید پیام‎های جداگانه به ممالک مداخله گر بفرستد تا دولت‎های آنها دست از مداخله‎گری برداشته و محتاط باشند. او هشدار داد که اگر کشورهای همسایه به ویژه پاکستان دست از مداخله گری نکشد، مردم آرام ننشسته و علیه شان اعتراضات گسترده ای به راه خواهند انداخت.
فعالان مدنی با انتقاد از عملکرد دولت می‎گویند که حکومت وحدت ملی بر اساس بی عدالتی و خلاف آرمان های مردم اعمال غیرقابل تحمل را انجام می‎دهد. فعالان مدنی از حضور ستون پنجم در ساختار حکومت سخن گفته و همواره از وجود جاسوسان کشورهای خارجی در داخل حکومت شکایت کرده اند.
لعل محمد عرفان، فعال جامعه مدنی به نمایندگی از فعالان مدنی که به یادبود شهدای شاه شهید شمع افروخته بودند، می‎گوید: “از جامعه جهانی بخصوص از شورای امنیت بین المللی، اتحادیه اروپا، امریکا و سایر قدرت های جهانی می‎خواهیم که پاکستان را به رسمیت به عنوان کشور حمایت کنند تروریزم بشناسند و تمامی کمک‎های شان را به این کشور قطع کنند.”
تردیدها نسبت به قاطعیت حکومت
خشم و اعتراض مردم زمانی به اوج خود رسید و باعث شد تا سکوت حاکمان سیاسی نیز شکسته و با صدای رساتری از سیاست‎های پاکستان شکایت کنند که حمله‎ مرگ‎بار شب‎هنگام در منطقه شاه شهید کابل، صدها خانواده را مصیبت‎زده کرد.
کارشناسان نظامی این حمله را ناشی از انفجار موادی دانستند که در دسترس مخالفان مسلح نیست و گروه‎های مخالف دولت نیز از پذیرش انجام این حمله سرباز زدند. هیأت اعزامی به پاکستان از سوی دولت کابل نیز مدعی داشتن سند در خصوص دست داشتن پاکستان به این حمله بود که روشن نشد این ادعا تا چه اندازه مستند بوده است. اما اعلام موضع قاطعانه‎ی رییس جمهور نسبت به پاکستان، مورد پسند اقشار مختلف مردمی قرار گرفته و در حمایت از آن حتی موضوع تحریم کالاهای پاکستانی نیز به میان آمد. در پی آن، اتحادیه دوافروشان کشور ورود دواهای پاکستانی را ممنوع قرار داده و از تمامی دوافروشان خواستند تا جهت راه بدیلی برای تهیه دواها فکر کنند.
اما پرسش اصلی این است که آیا رهبران سیاسی خواهند توانست متحدانه از موضع قاطعانه‎ شان علیه پاکستان دفاع نموده و از فرصت پیش آمده به خوبی استفاده نمایند؟
برخی از کارشناسان با ابراز تردید نسبت به این مسأله، چنین ابرازنظرها را ناشی از احساسات مقطعی دانسته و براین باوراند که امکان ایستادگی سیاست‎مداران ارگ نشین در برابر مخالفان مسلح و سازمان‎های خارجی و پاکستانی که این گروه‎ها را حمایت نموده و حملات را سازمان‎دهی می‎کنند،  بعید از تصور به نظر می‎رسد.
جنرال عتیق الله امرخیل، کارشناس مسایل نظامی تمام سخن‎های هردو رهبر را تکرار حرف‎های گذشته می‎دانند که هیچ‎گاه عملی نخواهد شد زیرا آنها با فشار بیرونی مواجه اند.
امرخیل تأکید می‎کند که “دولت افغانستان به‎خاطر دفاع از خاک باید به ملت مراجعه نماید و تمام قطعات و مردم را آماده نماید و در سرحدات روان کند تا پاکستان از چنین حملات خود داری نماید اگر همین قوم پرستی باشد حملات و ناامنی‎ها زیاد خواهد شد.”
احمد سعیدی، آگاه مسایل سیاسی نیز معتقد است که “موقف هردو رهبر آقای اشرف غنی و داکتر عبدالله روشن و امیدوار کننده بود اما باید درمذاکرات با پاکستان مستند سخن گفته و سندهای ارائه شده را به اطلاع مردم نیز رسانیده و در محضر سازمان ملل متحد و شورای امنیت نیز پیشکش نماید. در غیر آن صورت به قاطعیت حکومت باید شک نموده و نسبت به استمرار این موضع نیز باید شک کرد.”
حمیرا ایوبی نمایند مردم فراه  در ولسی جرگه نیز می‎گوید: “دولت افغانستان هیچ گاهی سیاست خارجی ثابت نداشته خطوط اساسی خارجی افغانستان تا هنوز درمقابل همسایه‎ها نامعلوم است. مگر موضع گیری اخیر رهبران حکومت وحدت ملی در خور ستایش است که باید پیگیری شود و عقب نشینی از آن گناه در برابر مردم است “.
با این حال، هرگونه رویکردی که در آینده از سوی سیاست‎مداران حاکم اتخاذ خواهد شد، نشان خواهد داد که آیا آنان خواهند توانست احساسات ملی را در راستای افزایش قدرت ملی و امنیت همگانی استفاده نموده و بسیج مردمی را تبدیل به یک فرصت استثنایی در روابط با پاکستان و مقابله با ناامنی سازد یا خیر.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد