اجتماعی

803
۱۳ حمل ۱۳۹۶
نویسنده: محمد اسحق اکرمی

مغاره‎نشینان بامیان صاحب سرپناه می‎شوند

حکومت محلی بامیان تصمیم دارد برای خانواده‎های مغاره‎نشین در این ولایت، در جریان امسال، سرپناه فراهم کند. محمدطاهر زهیر، والی بامیان، به کلید گفت که طبق سروی آن‎ها، ۲۳۸ خانواده در مغاره‎های این ولایت زندگی می‎کنند. او گفت که تلاش می‎شود با تأمین سرپناه مناسب برای مغاره‎نشینان به فرهنگ مغاره‎نشینی در بامیان پایان داده شود. زهیر افزود تصمیمی که حکومت محلی بامیان در خصوص ساخت سرپناه برای مغاره‎نشینان گرفته است، به همکاری موسسات “ادراه” و “اسلامیک ریلیف” در این ولایت پیاده می‎شود.
محل مغاره‎نشینان بامیان، قول بیدک در مرکز این ولایت است. کسانی که در این مغاره‎ها زندگی می‎کنند، از باشندگان بومی بامیان و همچنان خانواده‎هایی از دیگر ولایت‎ها اند. در جریان سال‎های گذشته تنها برای ۲۰ خانواده مغاره‎نشین بامیان سرپناه تأمین شده است. جنگ و ناامنی در دیگر ولایت‎ها اما به دوام فرهنگ مغاره‎نشینی در این ولایت کمک کرده است. به گفته مقام‎های محلی، مغاره‎هایی که قبلاً تخلیه شده است، حالا توسط خانواده‎هایی از دیگر ولایت‎ها دوباره اشغال شده است.
مغارههای اطراف تندیس‎های ویران شده بودا در بامیان با آن که مکان مناسبی برای زندگی انسان‎ها نیست، اما در جریان سال‎های گذشته، سرپناهی برای ده‎ها خانواده فقیر و بی‎بضاعت بوده است. بیشتر ساکنان این مغارهها، خانوادههایی اند که پس از سقوط رژیم طالبان از مهاجرت به افغانستان برگشتهاند. محمد که همراه پنج عضو خانواده‎اش ۱۵ سال می‎شود در یکی از مغاره‎های جوار تندیس‎های بودا زندگی می‎کند، می‎گوید از ولایت میدان وردک به بامیان مهاجر شده است. او از حکومت می‎خواهد برای خودش و کسانی که با سرنوشت او گرفتار هستند، سرپناه مناسب و قابل تمکن فراهم کند.
بامیان یک ولایت کوهستانی است که زمستان آن تا شش ماه ادامه می‎یابد. تحمل این وضعیت برای خانواده‎هایی که در مغاره‎های نمناک و سرد زندگی می‎کنند، بسیار دشوار است. از طرف دیگر، حشرات و خزندگان زهری که در سوراخ‎های این مغاره‎ها زندگی می‎کنند، زندگی را به کام مغاره‎نشینان تلخ ساخته اند. مار، چلپاسه، گژدم، جولاگک، زنبور و مگس از خزندگان و حشراتی هستند که همواره به جان ساکنان مغاره‎ها حمله کرده و عمدتاً اطفال نیش‎خورده را راهی شفاخانه‎ها می‎کنند.
باقر کربلایی، یکی از مغاره‎نشینان بامیان، مدت ده سال است در یکی از مغاره‎های قول بیدک در اطراف تندیس‎های صلصال و شهمامه زندگی می‎کند. او پس از آن که با خانواده‎اش از ایران به افغانستان ردمرز شد، به این مغاره تمکن اختیار کرد. باقر کربلایی با انتقاد از کم‎کاری حکومت می‎گوید که سال‎هاست به آن‎ها وعده فراهم کردن سرپناه داده می‎شود، ولی در عمل کم‎ترین کاری برای مغاره‎نشینان صورت نگرفته است.
از سویی هم، مســوولان بخـش اطفال دفتر ساحوی کمسیون مستـقــل حقوق بشر در بامیــان، وضعیت کودکان مغارهنشین در ایـن ولایت را نگـــران کننده می‎خوانند. آن‎ها میگویند که این کــودکان در معرض خطرات و آسیـبهــای جــدی قــرار دارند. به گفته مسوولان بخش اطفال دفتر ساحوی کمسیون مستقل حقوق بشر در بامیان، کودکانی که در این مغارهها زندگی میکنند، از اساسیترین حقوق خود نظیر آموزش، تفریح و سرگرمی سالم محروم بوده و دسترسی به برق و آب آشامیدنی صحی ندارند. عبدالله شایگان، کارمند بخش اطفال دفتر ساحوی کمسیون مستقل حقوق بشر در بامیان، به کلید گفت که مشکلات این کودکان به دلیل بیتوجهی دولت با گذشت هر روز افزایش مییابد.
کودکان ساکن در مغارههای بامیان، بیشتر از آنچه تصور میشود با مشکل مواجه اند. آن‎ها بر علاوه این که غذای کافی برای خوردن ندارند، از سوی افراد سودجو مورد بهرهکشی نیز قرار گرفته و مجبور به انجام کارهای شاقه میشوند.
با این حال، فعالان حقوق بشری و نهادهای مدنی از تصمیم حکومت مبنی بر ساختن سرپناه برای مغاره‎نیشنان بامیان استقبال می‎کنند. آن‎ها در عین حال نگران هستند که این بار نیز تصمیم حکومت در حد تصمیم باقی مانده و کار عملی در جهت ساخت سرپناه برای مغاره‎نشینان صورت نگیرد. به گفته فعالان مدنی بامیان، از سال ۲۰۰۱ تاکنون، بارها حکومت وعده داده است به هدف مهیا کردن سرپناه برای مغاره‎نشینان دست به کار می‎شود، ولی عملاً کار قابل توجهی در این مورد صورت نگرفته است.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد