تحلیل

166
۳۱ حمل ۱۳۹۰
نویسنده:

فراه و تهدید طالبان ایرانی

 

از جند روز به این سو یک گروپ دوصد نفری زیر نام طالب از مرز ایران به داخل افغانستان آمده و به تهدید ولسوالی های اناردره و پشتکوه قلعه کاه ولایت فراه دست زده اند. این گروپ را در منطقه نه به نام طالب که به  نام گروپ ایرانی ها می نامند. چون همه مردم باخبر اند که این گروپ از کجا و چگونه به این منطقه آمده اند و جالب است که مقامات امنیتی در کابل و فراه تا حال در این مورد اظهار نظر نکرده اند.

این گروپ زیر قومندانی شیراحمد سناتور که درزمان جهاد قومندان حزب اسلامی در قلعه کاه بود و از ساکنان قریه انجیران می باشد، ملک قادر که در زمان جهاد قومندان جمعیت اسلامی و از ساکنان قریۀ محمد آباد قلعه کاه است و عزیز بوجوکی که از قومندانان جهادی ولسوالی اناردره است، در این منطقه جا بجا شده که با رسیدن آنها مکاتب تعطیل گشته  و  به معلمان اخطار شده که دستگیر خواهند شد و به این خاطربسیاری از معلمان به شهر و مراکز ولسوالی ها پناه برده اند.

سلاح ، مهمات و وسایل حمل ونقل این گروپ که شامل موترسیکل و موتر است، از سوی ایران تهیه شده و حال با این امکانات به تهدید امنیت این منطقه پرداخته اند. نیرو های دولتی برای مقابله با این نیرو یکبار تا چاه زندان در منتها علیه ولسوالی پشتکوه رفتند، اما با اصابت یک موتر قطار با مین کنار جاده و اینکه تمام این راه ها از سوی این گروپ مین گذاری شده، دوباره برگشتند و گفته می شود که در پی تدارک حملۀ بزرگی بر این گروپ می باشد. گشت و گذار افراد مسلح این گروپ در روز و آفتابی صورت می گیرد و در مقابل قریۀ انجیران پاتک اندازی کرده به تلاشی مردم و موتر های که به مرز می روند، شروع کرده اند.

ایرانی ها از دو سال به این سو طی قرار دادی تصمیم به اعمار سرکی به طول ۱۳۵ کیلومتر به ارزش سی ملیون دالر از کمک های خود به افغانستان، از میل ۷۷ مرزی تا مرکز شهر فراه اقدام نموده بودند که تا حال کار ۳۰ کیلومتر آن در دست اعمار است و انجنیران ایرانی کار آن را هدایت و نظارت می کنند. این سرک از مسیری می گذرد که حال این گروپ در آن جا فعالیت دارد. بعد از یک از هفته از استقرار این گروپ، حینیکه ۱۱ انجنیر ایرانی و دو کارگر افغان به خاطر ارزیابی کار سرک  در این مسیر در حرکت بودند، توسط افراد این گروه دستگیر شده و به قریه انجیران برده شد که تا حال زندانی می باشند و همه می دانند که این دستگیری سناریویی بیش نیست. در حالیکه سه قومندان این گروپ سالهاست که با خانواده های شان در بیرجند ایران زندگی می کنند و حال با پول و سلاح ایران داخل افغانستان شده، چقدر توان کم کردن یک موی انجنیران ایرانی را خواهند داشت؟

همین اکنون در ولایت فراه، مخصوصاً در ولسوالی های اناردره و پشتکوه قلعه کاه باشناختی که مردم از سران این گروپ دارند، به این باورند که به این ایرانی ها کوچکترین ضرری نخواهد رسید، چون اگر موی آنها کم شود، این افراد دیگر قادر به پا ماندن به آنسوی مرز نخواهند شد وروی خانواده های شان را نخواهند دید. اینکه مقامات امنیتی در فراه تلاش دارند که ریش سفیدان را جهت رهایی ایرانی ها به انجیران بفرستند، بیشتر به خاطر بینی خمیری است که ساخته می شود، نه اینکه از تهدید امنیتی آنان تشویشی داشته باشند. برخی ها به این باورند که این مسئله چیز ساختگی است و میان ایرانی ها و سران این گروپ ساخت و باختی به وجود آمده که دستگیر شوند و بعد از مدتی با وساطت ریش سفیدان رها گردند، تا رد پای ایران در  این گروپ گم شود. چیزیکه پنهان نمودن آن با این شگرد ها ناممکن بوده و همه می دانند که زیر کاسۀ ایران در این  مورد چه نیم کاسه ای وجود دارد.

افراد این گروپ در دو منطقۀ «دورو» و «سپید آبه» در داخل خاک ایران از سوی پاسداران ایرانی آموزش دیده اند و در بیرجند و شمس آباد  آن کشورسالهاست که جابجا می باشند و نام و نشان تمام اعضای این گروه برای هر پاسداری  معلوم است، پس چگونه می توانند، زیانی به آنان برسانند. ضمن اینکه گفته شده که تعدادی از طالبانی که در سال گذشته در ولسوالی پشترود فراه سرکوب و به ایران گریخته اند نیز شامل این گروپ می باشند و با شرکت اینان در این گروپ کوشش شده  تا برای آن جنبۀ طالبی داده شود، چیزیکه ایران به چنین تصویری از این گروپ نیاز دارد.

با توجه به اینکه منطقۀ پشتکوه قلعه کاه از کوه های بلند و پر آبی  بر خوردار نیست، در این منطقه جوانان بسیاری از دولت سلاح خواهند گرفت و اربکی سازی رشد خواهد کرد، افراد این گروپ جنگ دیده های حرفوی نیستند، قومندانان آن نه تنها از محبوبیتی در منطقه برخوردار نیستند که در زمان جهاد درگیری های گسترده ای داشته اند، مردم قومی منطقه اند، نیروی حمایوی و پشتوانه ای مثل طالبان ندارند، توان و تعهد ایستادن دوامدار در داخل افغانستان را ندارند، در حال حاضر در مناطق دیگر فراه گروپهای حمایوی طالبان وجود ندارد، مخصوصاً طالبان  بالابلوک و خاکسفید تا حدی سرکوب شده، لذا این گروپ جبهۀ تنهای تنها در این ولایت است و نیروی نسبتاً قوی  در برابر نیروهای امریکایی و دولتی به حساب نمی آیند، برخی از اعضای گروپ سالهاست که به افغانستان نیامده، بیشتر به خاطر حساب های زمین و باغ شان با این گروپ همراه شده اند. لذا با یک تهدید به زودی منطقه را ترک خواهند گفت ودوباره به ایران خواهندرفت. به این خاطر مردم منطقه این حضور را گذرا و دخالت ایرا ن را آشکارا می بینند.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد