تحلیل

44
۱ دلو ۱۳۸۸
نویسنده:

غارت پولهای کمک شده

زیربنای تمامی ناهنجاری ها و بدبختی های ۸ سال گذشته در کشور ما، از نارسایی های اقتصادی سرچشمه میگیرند و تا زمانیکه به این ریشه برخورد درست صورت نگیرد و ریشه های فساد خشکانده نشود، نمیتوان از بهروزی مردم افغانستان نامی برزبان آورد.

 فقر، بیکاری و بی روزگاری؛ از عوامل اصلی و مهم پیوستن برخی از جوانان به نیروهای مخالف میباشند و در صورتیکه این وضعیت ادامه پیدا کند، مطمئناً صفوف آنان گسترده تر خواهد شد. واقعیت کار و بازسازی درین هشت سال نشان میدهد که وعده های هشت سال گذشته، بسیار کم جنبۀ عملی پیدا کرده و به ضرورت های زندگی مردم کمتر رسیدگی صورت گرفته و به این خاطر، نارضایتی عمومی در میان افغانها روز تا روز افزایش می یابد.

اخیراً کمیتهء اقتصاد ملی افغانستان، اعلان کرد که از مجموع کمک های وعده داده شده برای آبادی افغانستان، فقط ۲۰ درصد آنها از سوی دونرها برای افغانستان داده شده و ۸۰ درصد دیگر، معلوم نیست که در کجا و چگونه به مصرف رسیده اند. این آمار روشن میسازد که مردم تا حدی حق به جانب اند که از وضعیت ناراضی باشند؛ چون ویرانه هایي که در کشور ما از زمان تجاوز روسها، درگیری جهادی ها و طالبان در افغانستان باقی مانده را، نمیتوان فقط با ۲۰ درصد این کمکها دوباره آباد ساخت؛ آنهم با رژیمی که فساد در ادارات آن بیداد میکند و اکثر مسوولان آن، تا گلو در اختلاس و دزدی غرق میباشند. لذا با وضعیت حاکم بر کمک هایي که به افغانستان صورت گرفته، به روشنی دیده میشود که برای مردم و آبادانی کشور، از گاو غدهء آنهم نرسیده است.

 سال گذشته آقای زاخیلوال، وزیر مالیهء افغانستان اعلان کرد از جمع کمکهایي که به نام افغانستان فرستاده شده، دو ملیارد دالر آن برای معاش مشاوران خارجی به مصرف رسیده است. وی اظهار داشت او نمی داند این همه پول را که به نام کمک به افغانستان فرستاده شده، برای کدام مشاوران و چه کسانی داده اند. وی اثرات این دوملیارد دالر را بر رشد ظرفیت ادارات افغانستان، هیچ خوانده و همچنان اعلان کرد که او از جمع تمام کمک های خارجی به افغانستان، حساب هفت ملیارد دالر را دارد و بقیهء کمک ها را نمی داند که در کجا و از چه طرقی به مصرف رسیده اند.

با به قدرت رسیدن بارک اوباما و ایجاد فضای جدید در ادارهء ایالات متحدهء امریکا که از اصلی ترین کمک دهندگان افغانستان به حساب می آید، تشویش از فساد در ادارهء افغانستان و معلوم نبودن چگونگی مصرف ۳۸ ملیارد دالر، کمک های آن کشور در طول هشت سال گذشته برای افغانستان، بحث های بسیاری را درآن کشور برانگیخت و ازین بابت، چندبار میان حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان و جوبایدن معاون رئیس جمهور امریکا، ریچارد هالبروک نمایندهء خاص بارک اوباما در امور افغانستان و پاکستان و هیلری کلینتن وزیر خارجهء امریکا، جدل های لفظی جدی رونما شد. درحالیکه این مقامات امریکایی، ادارهء کرزی را فاسد و بیکفایت مینامیدند، رئیس جمهور افغانستان ضمن اینکه به فساد اداره اش اذعان مینمود، این را نیز با جدیت بیان میداشت که در سر دیگر این فساد، دونرها و خارجی ها قرار دارند و او عامل ازدیاد تولید مواد مخدر در افغانستان را نیز به خارجی ها نسبت میداد.

 با تمام این کشاکش میان رئیس جمهور افغانستان و مقامات ارشد امریکایی برروی فساد اداری در افغانستان، بالاخره مجلس نمایندگان امریکا، ستر جنرال آرنولد که یکی از جنرالان متقاعد امریکایی است را در راس گروپی به نام “سیگار” به افغانستان فرستاد تا از کمک های امریکا به افغانستان و نحوهء مصرف آنها ارزیابی نماید. این جنرال بعد از مدتی کار، اعلان کرد که او شک دارد کمک های ایالات متحدهء امریکا درافغانستان به صورت درست به مصرف رسیده باشد. وی به خبرنگاران گفت که ۲۶ دوسیهء اختلاس امریکایی ها را دررابطه به این کمک ها ترتیب و به مقامات قضایی امریکا تحویل داده است و تصاویر یکی از لیلیه های غور را نشان داد که با این پولها آباد شده؛ اما حداقل سهولتی برای محصلان این لیلیه مدنظر گرفته نشده است.

با اینکه در طول هشت سال گذشته؛ حدود ۵۴ ملیارد دالر برای بازسازی افغانستان در کنفرانس های بین المللی و غیر آن، برای بازسازی افغانستان وعده داده شد؛ اما با نگاه سرسری به سطح زندگی، فقر و بیکاری و سطح بازسازی میتوان حدس زد که درین پول ها چه خورد و بردهایي وجود داشته و همچنان بنا به ضعیف بودن سطح کاری وزارتخانه های کشور، که بسیاری آنها همه ساله قادر به مصرف نیمی از بودجۀ انکشافی شان نیستند و دستبردهایي که در راه و نیمه راه به این پولها زده میشود، باید کمیتهء ارزیابی اقتصاد ملی کشور، این را اعلان میکرد که کمتر از ۲۰ درصد پولهای کمکی از سوی دونرها به افغانستان رسیده و بقیه در گردباد فساد، گم شده اند. اینکه چرا این کمیته درین هشت سال خاموش بوده، جای بحثش باقیست.

در صورتیکه در آینده نیز وضعیت بر همین منوال پیش برود و در کار دونرها و ظرفیت ادارهء افغانستان تغییرات جدی و اساسی رونما نگردد، نمیتوان امیدوار بود که وضع افغانها ازین بهتر گردد و تا زمانیکه وضعیت اقتصادی، معیشتی و بازسازی در افغانستان تغییر فاحش پیدا نکند، نباید از رضایت مردم انتظاری داشت و مخالفان را از حمایت مردم تجرید کرد؛ این مهمترین چلنجی است که ادارهء حامد کرزی در کابل و ادارهء بارک اوباما در واشنگتن را شدیداً تهدید میکند.

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد