رادیو کلید FM 88

هفته نامه کلید

شمال

39
۷ حمل ۱۳۸۹
نویسنده:

شرایط طاقت فرسا در زندان بلخ

نبود مکان مناسب برای زندانیان در ولايت بلخ، شرایط زندگی زندانيان را سخت و حتا جلو رشد و تعلیم و تربیهء آنان را نیز گرفته است.

یک زندانی که از بردن اسمش خودداري كرد گفت: “زندانیان در محبس بلخ، به علت نبود جای مناسب از همه چیز مثل، تعلیم، تربیه و حتی زندگی مسالمت آمیز با همقطاران شان محروم اند.”

بي توجهي دولت

وي افزود: “اينجا نسبت بي توجهي دولت؛ محل خوبی برای افراد نیست، هرگاه افراد، متوجه خود نباشند، فساد و هرنوع کارهای خراب ديگر را از مجرمان خطرناک یاد می گیرند و به سادگی به مجرمين خطرناک تبدیل شده می توانند.”

به گفتهء این زندانی؛ در محبس ولایت بلخ، بيش از ۶۵۰ محبوس، یکجا به سر می برند. افرادي که به جرم مشاجره ولت و کوب زندانی شده اند، با مجرمان خطرناک و قاتلان، در یک محل و حتی در یک اتاق زندگي مي كنند.

محبس مرکزی ولایت بلخ در یک حويلی در مرکزشهر مزارشریف قراردارد که حدوداً ظرفيت ۲۰۰ نفر را دارد؛ اما اکنون درین حويلی ۶۷۰ تن زندانی اند و در جمع زندانیان، زنان و اطفال شان نیز می باشند.

 دگرمن صدیق الله آمر محبس ولایت بلخ در صحبت ویژه با کلید گفت: “هم اکنون در زندان، ۶۷۰ تن به جرم های مختلف زندانی اند که ازین میان، ۳۱ تن آنان زن و تعداد ۱۱ طفل نیز بامادران شان به سرمیبرند.”

نارسايي صحي و محيطي

محمدرفیق كه به ملاقات برادر محبوس خويش در اين زندان آمده، میگوید: “برادر زنداني اش، از درد زانو و همچنان رماتیزم شکایت دارد.” وي علاوه میکند که کلینيک درست در زندان وجود ندارد. زندانیان همراه فامیل شان نمی توانند آزادانه ملاقات کنند؛ برادرش مدت چهارسال در زندان به سر می برد، و هنوز نتوانسته با خانمش ملاقات کند.

وي نگراني دارد و مي گويد: “مي ترسم كه برادرم، معیوب از زندان آزاد شود؛ زیرا كدام تحرک و ورزش كه به صحت زندانیان مفید است در زندان وجود ندارد؛ به همین علت برادرم هم اكنون به درد مفاصل و رماتیزم مواجه شده است.”

محمد رفیق، با اينكه از وضعيت بد محل زيست و زندگي زندانيان شكايت دارد؛ اما از وضعيت غذايي زندان بلخ، راضی است و میگوید: “غذاي زندانیان نسبت به سالهای قبل، بهتر شده و غذا طبق یک جدول منظم، داده می شود.”

محمد صدیق آمر زندان مرکزی بلخ نيز تايید میکند که جای زندانیان خُرد است و اصلاً زندان فعلی برای ۲۰۰ تن قابل استفاده است، نه حدود هفتصد تن.

كوتاهي در آموزش

يكي ديگر از زندانیان که خود را معرفی نکرد، گفت دولت در راستای تعلیم و تربیه، نسبت به زندانیان کوتاهی ورزیده و حتی نتوانسته به اندازهء یک زندانی که چندماه قبل آزاد شد، کارکند. او میگوید: “یک زندانی طی مدتي که در زندان بلخ به سرمی برد، حدود ۱۷۰ تن را باسواد ساخت، که یکي ازآنها خودم می باشم.” وي افزود: “معلم جان محمد کسی بود که طی شش ماه، حدود ۲۰۰ تن را آموزش داد و با سواد شدند. اکنون مثل من همه افرادي که تحت پروگرام آموزشی معلم جان محمد بود؛ توانائی خواندن، نوشتن را دارند. باتاسف كه معلم جان محمد، به زندان تخار برده شد.”

همچنان در بخش کارهای فنی و حرفوی نیز کار آنچناني صورت نگرفته است. زندانیان، فقط به مهره دوزی مصروف اند؛ درحالیکه زندانیان کار خاصی ندارند. باید کارهای مفید، کارهای تخنیکی مثل موبایل سازی، رادیوسازی، کارهای موترسازی، نجاری، قالین بافی و سایرحرفه ها را يادبگيرند؛ تا پس از رهایي بتوانند به حرفه های سالم، مصروف شوند و از بیکاری نیز نجات بیابند.

رضايت حقوق بشر

درين حال، قاضی سید محمد سامع رئیس کميسیون مستقل حقوق بشر در شمال، برخورد مسوولان زندان را با محبوسین، خوب توصیف می کند؛ اما مي گويد مشکل جدی محبس بلخ، نبود جای مناسب است؛ در یک اتاق سه در چهار، بيش از ۲۰ تن زندگي می كنند. او میگوید: “مشکل ديگر، عدم توجه به مسایل صحی زندانیان است، که یک اتاق تحت نام کلینيک و معدود دواها قرار دارد. این مقدار دوا و کلینیک، برای حدود هفتصد زندانی، به هیچوجه کافی نيست. از طرف ديگر، به دوسیه های شماری از زندانیان رسیدگی صورت نگرفته؛ تا سرنوشت شان تعیین گردد و خلاف قانون برای مدت طولانی در زندان نمانند.”

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد