تحلیل

37
۱۲ حوت ۱۳۸۸
نویسنده:

شاه کلید حل بحران کدام است پاکستان یا عربستان؟

حملۀ تروریستی صبح جمعه بر مهمانخانۀ هندی ها در کابل که ویرانی سیتی سنتر این مشهورترین مرکز خرید و فروش در کابل را ویران کرد و جان ۹ تن از هندی های مستقر در کابل را گرفت، تنش در منطقه به نحوی بالا رفت و به دنبال آن یک هیئت هندی جهت ارزیابی این مسئله به کابل امد و قرار است به زودی هیئت دیگری به سرپرستی مشاور امنیت ملی هند نیز به کابل بیاید و روی امنیت اتباع هندی در افغانستان که حال تعداد آنان به چهار هزار نفر میرسد، صحبت و گفتگو نماید.

درین میان روز شنبه منمهن سینگ صدراعظم هند سفری به عربستان سعودی داشت و از شاه عربستان سعودی خواست تا در مذاکرات صلح میان دولت افغانستان و طالبان میانجیگری کند، اما سعود الفیصل وزیر خارجۀ عربستان اعلان کرد که بعد از نزدیکی طالبان با القاعده، روابط خود را با این گروه قطع کرده است و به این صورت آب سردی بر تلاش های دولت افغانستان جهت میانجیگری عربستان سعودی در پروسۀ صلحی که کرزی عنوان کرده، ریخت.

هندی ها و بسیاری از صاحب نظرانی که قضایای منطقه را دنبال میکنند، به این باورند که در پشت حملۀ روز جمعه که توسط شاخۀ حقانی صورت گرفت، دست آی اس آی پاکستان قرار دارد.

با اینکه هند بر روند مذاکرۀ دولت افغانستان زیر سرپرستی شاه سعودی تاکید دارد، پاکستان برای اینکه نشان دهد که کلید و شاه کلید حل بحران افغانستان در اسلام آباد قرار دارد، از یکطرف چنین حملات خونینی را علیه هندی ها در کابل سازمان میدهد و از سوی دیگر رهبران از رده خارج شده ای طالبان را یکی بعد از دیگری دستگیر و نشان میدهد که مصالحه و یا عدم مصالحه با طالبان در مشت او قرار دارد و نباید به عربستان رفت و سوراخ دعا را گم کرد.

پاکستان با اینکه در رابطۀ تنگاتنگی با طالبان، حزب اسلامی و گروه حقانی قرار دارد و بسیاری از عملکرد های این گروه ها از دید پاکستان در داخل خاک آن پنهان نیست، اینکه هند تلاش میورزد تا نقش عربستان را درین مصالحه بیشتر مطرح سازد، موازی با آن  پاکستان گام های عملی برداشته و قومندانان طالب را یکی پی دیگری دستگیر و امکانات خود را درین پروسه به نمایش میگذارد.

دستگیری عبدالغنی برادر فرد دوم گروه طالبان، دستگیری مولوی کبیر، ملاسلام و ملا میرمحمد که هریک در زمان امارت طالبان مقام های بلندی داشتند و اینک دستگیری ملاطیب پوپلزی نشان میدهد که پاکستان با چه امکاناتی وارد عرصه میگردد و اینکه هرچه تقلای هند بیشتر شود چقدر طالب دیگر دستگیر خواهد شد تا چند هفتۀ دیگر باید در عمل مشاهده کرد.

اما روشن است که پاکستان هیچگاه تمام تخم ها را دریک خریطه نکرده، عموما آن قومندانان طالب را دستگیر میکند که میداند یا از رده خارج شده، فعال نیستند و یا اینکه بیش ازین زیر بار پاکستان نمیروند. پس روشن است که با چنین دستگیری های اصل روند تغییر نخورده، پاکستان میتواند که هر وقت دلش بخواهد تنور جنگ را در افغانستان گرم و یا سرد نگهدارد.

کشور های چون ایران میتواند تا حد کوچکی درین روند اثر گذار باشد و چون سیاست آن درین بُرهه کاملا روشن است و آن اینکه یک افغانستان درگیر میخواهد و به این خاطر در کنفرانس لندن هم شرکت نکرد و امکانات آن در سوی طالبان فقط محدود به غرب کشور میشود.

عربستان سعودی که زمانی تمویل کنندۀ اصلی مجاهدین و بعد طالبان به حساب می آمد و دیدیم که در روز های آخر امارت طالبان به علت رابطۀ گرم با القاعده ، مناسبات ترکی فیصل رئیس استخبارات آنزمان سعودی و درمجموع دولت  عربستان با سران طالب به سردی  گرائید و حال وزیر خارجۀ آن اعتراف میکند که با طالبان رابطۀ ندارد و هند نیز که درین سی سال در کشمیر با گروپهای بنباد گرا در رویارویی قرار داشته و نه تنها جوچکترین امکانی در مصالحه با طالبان ندارد که باید فعالیت های خود را در افغانستان محدود بسازد، پس مصالحۀ طالبان در میان دولت افغان و پاکستان باقی میماند، چیزیکه تا حال به آن توجه جدی نشده و کسی ازین طرف با پاکستان به طور قاطع ننشسته و نقاط هماهنگ و افتراق شان را مورد بحث قرار نداده و  تا زمانیکه این وضع ادامه پیدا کند، این غایله همچنان پابر جا مانده است.

 

 

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد