تحلیل و دیدگاه

239
۱۰ میزان ۱۳۹۵
نویسنده: محمد رضا گلکوهی

سوغات افغانستان در نشست بروکسل

حکومت وحدت ملی در حالی برای حضور در نشست بروکسل لحظه شماری می‎کند که علی‎رغم مشکلات موجود در کشور، دست‎آوردهایی را نیز کمایی کرده و به عنوان سوغات بروکسل، پیشکش حامیان جهانی‎اش خواهد کرد. دستور گزینش کمیشنران کمسیون‎های انتخاباتی، آغاز چندین قرارداد و پروژه‎های اقتصادی، ترمیم روابط منطقه‎ای و کاهش اختلاف‎های شدید میان سران حکومتی (رییس جمهور و رییس اجرائیه)، توافقنامه صلح امضا شده میان حزب اسلامی و حکومت و… همگی از جمله مواردی است که می‎تواند به عنوان دست‎آوردهای حکومت وحدت ملی در بروکسل ارایه شود.
با این حال، ناکامی‎هایی نیز در کارنامه‎ حکومت وحدت ملی وجود دارد. مهار نشدن ناامنی‎ها، افزایش فقر و بیکاری، بحران مهاجرت در ابعاد بیجاشدگان داخلی و خارجی، عدم مبارزه ‎جدی با فساد و برخی از تنش‎های ملی و نارضایتی‎های عمومی از کارکرد حکومت، دوسیه حکومت وحدت ملی را مخدوش جلوه خواهد داد.
در این میان، تمرکز اصلی حکومت کنونی در مذاکره با جامعه جهانی، تأمین امنیت کشور و تقویت نیروهای امنیتی برای تحقق این هدف مهم خواهد بود. این در حالی است که تعهد جامعه جهانی بر حمایت از نیروهای امنیتی کشور، با رضایت نسبی از مقاومت آنان و نگرانی از افزایش تلفات این نیروها همراه شده است. بنابراین، بازی دولت‎مردان کشور در اجلاس بروکسل با برگ نیروهای امنیتی کشور به مثابه یک سکه‎ دو رویه می‎باشد؛ سکه‎ای که یک روی آن مقاومت شجاعانه و دفاع دلیرانه نیروهای امنیتی از تمامیت ارضی است و صفحه دیگر آن قربانی‎های بی‎شمار این نیروها به دلیل نبود امکانات لازم و مدیریت مطلوب می‎باشد.لذا تقاضای تجهیز نیروهای امنیتی کشور توسط جامعه جهانی، از اولویت اساسی مسافران سیاسی دولت به بروکسل باید باشد. با این حال، از یاد نباید برد که این نیروها نیازمند مساعدت مستمر با استفاده از منابع پایدار ملی و حمایت مردمی در تمام بخش‎ها می‎باشند. زیرا اگر نیروهای امنیتی نتوانند مورد اعتماد اقشار، اقوام و طیف‎های مختلف اجتماعی قرار گیرند، زمینه برای تأمین امنیت مهیا نخواهد شد. در آن صورت، زمینه مصرف شفاف کمک‎ها و بودجه ملی نیز تأمین نشده و بستر جلب اعتماد جهانی نیز مساعد نخواهد شد.  به هر حال، شکی نیست که اجلاس بروکسل و جلب اعتماد جامعه جهانی، ارتباط وثیق و عمیقی با مسایل داخلی و مقابله با مشکلات ملی دارد. هرگاه حکومت نتواند اقدامات سریع، مؤثر و عاجل را برای تأمین اعتماد عمومی در کشور روی دست گیرد، کسب اعتماد جامعه جهانی نیز سخت و دشوار بوده و اجلاس بروکسل دست‎آوردی برای حکومت وحدت ملی در پی نخواهد داشت. در آن صورت، هرگاه نمایندگان حکومت کابل بتوانند به نحوی مساعدت دنیا را با خود داشته باشند، باز هم در پیمودن یک راه دشوار، طولانی و پرپیچ و خم سیاسی در افغانستان موفق نخواهند بود.
بنابراین، نمایندگان دولت کابل باید برنامه عمل مقابله با مشکلات موجود را برای جهانیان پیشکش نماید. حکومت وحدت ملی باید در اجلاس بروکسل موضع خود را در قبال وضعیت شکننده جاری اعلام نموده و بر عملی کردن آن در آینده همت بگمارد، همان‎گونه که در خصوص مواجهه با پاکستان چنین جرئتی را به خرج داد. حکومت کابل باید روشن سازد که چرا گروه داعش علی‎‏رغم این که جای پایی در میان مردم افغانستان ندارد، با گذشت هر روز به یک تهدید جدی تبدیل می‎شود؟ حکومت باید در محضر جهانیان روشن سازد که موقف او در قبال اوضاع جاری چیست و چگونه می‎تواند به موجی از اعتراض‎های ملی پاسخ قانع کننده ارائه کند.
با این حساب، به نظر می‎رسد اولویت اصلی حکومت در اجلاس بروکسل، ارائه برنامه‎ عمل ملی برای پاسخ گفتن به مشکلات ملی است تا بتواند براساس ادعای محمداشرف غنی رییس جمهور، مرکز مبارزه با تروریزم در منطقه و جهان قلمداد شود. در غیر آن صورت، کشوری که نتواند مشکلات ملی‎اش را حل کند، چگونه خواهد توانست به یک مشکل جهانی رسیدگی نماید.
به این ترتیب، انتظار مردم از حکومت وحدت ملی این است که بسته‎ای را که به عنوان سوغات سیاسی به نمایندگی از افغانستان در حضور حامیانش پیشکش می‎کند، نشان از شایستگی ساختار کنونی و حل مشکلات موجود و آینده باشد. در آن صورت است که نشست بروکسل می‎تواند پیامد مثبت و مؤثری برای افغانستان داشته باشد، در غیر آن صورت، این نشست نیز مثل بسیاری از نشست‎های دیگر، ثمره برجسته و قابل توجهی برای ملت و دولت نخواهد داشت.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد