تحلیل

44
۱۵ ثور ۱۳۹۰
نویسنده:

سند استراتیژیک و چشم انداز روابط منطقه ای

ولسی جرگه، داکر سپنتا مشاور امنیت ملی و وزیر خارجه را جهت  دادن معلومات در مورد چگونگی ایجاد پایگاه های دایمی امریکا در افغانستان احضار کرده و اعضای آن سوالاتی را مطرح کردند. داکتر سپنتا که یکی از طرفداران جدی ایجاد چنین پایگاه های در افغانستان است، به نمایندگان ولسی جرگه گفت که چون افغانستان به دلیل موقعیت جیو پولیتیک خود با تهدید های منطقه ای رو به رومی باشد و برای اینکه پس از ۲۰۱۴ بتواند از تمامیت ارضی خود دفاع کند و توانایی توسعۀ اقتصادی در بخش های انرژی، سرکسازی و زراعت را داشته باشد، به روابط ستراتیژیک با ایالات متحدۀ امریکا نیاز دارد.  سپنتا گفت که ایران، پاکستان، چین و روسیه نگرانی های شان را از حضور درازمدت امریکا در افغانستان مطرح کرده اند. وی می گوید: « آنانی که با امضای این قرار مخالف اند، بهترین پیش شرط مخالفت این است که متخصصان انتحاری و بمب سازی به سرزمین ما نفرستند و اردوگاه آموزشی برای تروریستان ایجاد نکنند. اگر این شرط ها نمی بود، ما ناگزیر نبودیم تا حمایت کشور های خارجی را بخواهیم».

سپنتا پیش شرط این قرارداد را تقویت اردو، پولیس و نیرو های امنیت ملی و مصرف هشتاد درصدی کمک های بین المللی توسط دولت افغانستان را عنوان کرد و بالاخره زلمی رسول گفت که این تصمیم به وسیلۀ جرگۀ عنعنوی گرفته خواهد شد و بعد به  امضا خواهد رسید. اما عده ای از وکلای ولسی جرگه از برگزاری این جرگه انتقاد کرده و گفتند که وقتی پارلمان وجود داشته باشد، برطبق قانون، تمام میثاق های بین المللی را  باید به تصویب و امضا برساند، در شرایط کنونی تدویر چنین جرگه ای اصلاً ضرورت نیست و عده ای این جرگه را غیر دموکراتیک خواندند، اما زلمی رسول و سپنتا روی برگزاری آن تاکید داشتند.

این که مردم افغانستان در روزگار حساسی به سر می برند و همسایگان افغانستان، خصوصاً ایران و پاکستان طی سال های اخیر گاهی از مداخله و مزدور پروری در افغانستان دست بر دار نبوده برای کسی پوشیده نیست، اما دیده شده که در این سالها پاکستان به عنوان مداخله گر اصلی و مهم در اوضاع افغانستان متحد نزدیک ایالات متحده بوده، تمام ستراتیژی های آن در این منطقه از طریق اسلام آباد پیاده شده وهیچ تصمیم پاکستان خارج از ارادۀ امریکا گرفته نشده است. در صورتی ایالات متحدۀ امریکا خواهان قطع جنگ و قطع دست متحدش پاکستان در افغانستان است، تا حال یک رهبر طالبان را در آن کشور که شوراهای علنی دارند، نه تنها مورد حمله قرار نداده که در برابر هر فشاری از پاکستان حمایت کرده است و تا زمانیکه این رابطه میان امریکا و پاکستان به عکس تبدیل نشود، ممکن نیست که با دهها پایگاه نظامی امریکا در افغانستان بازهم وضعیت بهبود پیدا کند. باور به تعهدات امریکا زمانی می شود که این کشور پاکستان را نه چوبدستش قرار دهد و نه دیگر از آن حمایت مادی و معنوی کند. چیزیکه نه در شروط دولتمداران افغانستان مطرح شده و نه درخیال سردمداران امریکا می گذرد.

با اینکه بعد از یازدۀ سبتامبر دیگر طالبان تار و مار شده بودند و استخبارات پاکستان برای احیای دوبارۀ آنها از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ تلاش کرد و بالاخره این گروه در کنار القاعده متشکل و سازماندهی شد، امریکا فقط ناظر صحنه بود و گویی که خود برای چنین جنگ و نیرویی نیاز داشت و از زمانیکه امریکا در افغانستان ماند، این بحران روز تا روز بیشتر به اوج خود رسید که  ما در این مدت شاهد کشته شدن حدود بیست هزار تن از مردم مظلوم خود هستیم و نمایندۀ خاص بارک اوباما در حالی در اسلام آباد از روابط نیک  با پاکستان و همکار خوب در مبارزه علیه تروریزم نام می برد که هلیکوپتر های امریکایی خانۀ اسامه را در چند کیلومتری اسلام آباد و چند متری اکادمی مهم نظامی و دو پایگاه مهم نظامی پاکستان گلوله باران می کردند.

تمام این ها نشان می دهد که در صورتی برای امریکا پایگاه های دایمی در افغانستان داده شود، بازهم بحران مرگ و جنگ پایان نمی پذیرد و با مخالفت تمام همسایگان افغانستان خود به خود این بحران عمیق تر می گردد. به این خاطر است که باید مردم افغانستان در این بازی سرنوشت ساز بسیار جدی باشند و ببینند که منافع آنان در چیست که اگر فکر می کنند که با این پایگاه ها به امن و سلامتی می رسند، آن را قبول و اگر نمی رسند آن را رد بکنند. زیرا این حضور کوتاه مدت نیست که هر روز تغییر بخورد و در ضمن افغانستان نمی تواند با همسایگان خود با این حضور برای دراز مدت در رویارویی قرار بگیرد. این از اولین مسایلی است که باید در امضای این قرار داد مد نظر گرفته شود، به این خاطر مردم باید تصمیم حساسی بگیرند که مبادا با قبول و یا رد آن اشتباه کنند و در آینده بازهم با همین روز و روز گار دست به گریبان بمانند.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد