دیدگاه

68
۱۴ حوت ۱۳۸۹
نویسنده:

سفر به انگلستان و خبرهای متفاوت

در این روز ها که کرزی به انگلستان سفر کرد با اینکه سخنگوی حکومت ملاقات کرزی با طالبان را در لندن رد کرد اما بسیار به این باورند که کرزی با دو تن از سران طالب که یکی ملا تورجان نام دارد با وساطت انگلیس ها ملاقات و گفتگو کرده است. این که در این ملاقات روی چه چیز های بحث صورت گرفت تا هنوز روشن نیست. رسانه های همگانی با این ملاقات دو مشکل اساسی را مطرح می سازند. یکی اختلاف میان امریکا و انگلیس بر سر روند مصالحه در افغانستان و دیگری ملاقات برای مصالحه در عدم موجودیت شورای عالی صلح.

از دیر زمانی شواهد و دلایلی وجود دارد که در مسئلۀ افغانستان میان امریکایی ها و انگلیس ها هم نظری وجود ندارد. برخی ها در روز های اول بعد از یازدۀ سبتامبر و شکست امارت طالبان عنوان می کردند که انگلیس ها و پاکستانی ها تلاش دارند تا سران طالبان را از تیغ انتقام امریکایی ها در امان نگهدارند و به این خاطر اکثریت افراد کلیدی طالبان موفق به فرار از تهلکۀ درگیری شدند که ۱۳۷ نفر آنان در لست سیاه امریکا درج شد و فقط یکی دو نفر از شورای رهبری و نظامی طالبان در دام امریکایی ها گیر ماندند و به گوانتانامو منتقل شدند که این، نحوۀ نگرش متضاد امریکایی ها و انگلیس ها را از همان روز های اول به نمایش می گذارد. علاوتاً در مسئلۀ امنیت هلمند نیز امریکایی ها از نحوۀ کارکرد امنیتی انگلیس ها نا خوشنود به نظر می رسیدند، مصالحه با طالبان در موسی قلعه را نپذیرفتند و با شکست این طرح، امریکایی ها نیروی کلانی را در هلمند جا بجا کردند و انجنیر داوود والی هلمند که با انگلیس ها در روابط بسیار نزدیکی قرار داشت را از آن ولایت راندند. در آن وقت که روابط کرزی با امریکایی ها در اوج  خوبی خود قرار داشت، دو انگلیسی به نام های مایکل و ماروین را  به جرم جاسوسی از افغانستان اخراج نمود.

بعد از به قدرت رسیدن اوباما و آغاز تیره شدن روابط کرزی با امریکا و جنگ های که با هالبروک، جوبایدن و کلینتون داشت و چرخشی به سوی انگلیس به وجود آورد و بعد از بار دومی که انتخاب شد، سیاست مصالحه با طالبان را محور اصلی ستراتیژی این بارش قرار داد و بسیاری از صاحب نظران  به این باور رسیدند که اصل مصالحه با طالبان یک طرح انگلیسی است که کرزی به آن دلبسته و بنیاد آن از مصالحه در موسی قلعه گذاشته شده است. امریکایی ها گرچه به صورت آشکار این مصالحه را رد نکرده اند، اما سران این کشور پیوسته گفته اند که پذیرش قانون اساسی افغانستان، قبول برابری حقوق زن و مرد و جدایی طالبان از القاعده شرط های اول این مصالحه می باشند. مواردی که طالبان شدیداً با آن ها مخالف اند و دیوید پتریوس امریکایی، فرمانده کل نیرو های ناتو در افغانستان نیز گفته است که از مصالحه با طالبان حمایت می کند، اما خود امریکا در آن سهم نمی گیرد، این درحالیکه برای همگان روشن است که تا زمانی امریکایی ها در پروسۀ سهم نگیرند، پیروزی آن ناممکن می باشد.

اساساً نگاه امریکایی ها و انگلیس ها از نظر منافع خود شان در افغانستان یکسان نیست. امریکایی ها افغانستان را نقطۀ در تابلوی آسیا می بینند، در حالیکه انگلیس ها خود افغانستان و پاکستان را تابلو می پندارند وعلاوتاً انگلیس ها سالها در این منطقه حضور داشته و با گروه های مذهبی کار کرده و نسبت به امریکایی ها چند برابر تجربه دارند و به این خاطر بی شرط و شرایطی دولت افغانستان را به مصالحه با طالبان تشویق می کنند. اینکه این دیدار کرزی در حضور مقامات انگلیسی با طالبان چقدر بر اصل این روند اثر گذار خواهد بود، باید در آینده دید و مطمئناً جزییات دیدار به زودی از پرده بر خواهد افتاد.

جریان دیدار هر طوری بوده باشد، آنچه امر مسلم است این که امریکایی ها با داشتن ۱۲۰ هزار نیرو در افغانستان و مصرف سالانۀ یک صد میلیارد دالر، حرف اول و آخر را در سیاست ها و سر نوشت افغانستان می زنند. در این میان نه دولت افغانستان و نه دپلماسی انگلیسی در افغانستان قادر است، بدون رضایت و هماهنگی امریکایی ها کاری از پیش ببرد. مخصوصاً که اگر پاکستانی ها در این مصالحه نفع خود را نبینند و اهداف استراتیژیک خود را بر آورده فکر نکنند، هرگز نتیجه نخواهد داد. تاثیراتی که با تمام روابط نزدیک انتلجنس سرویس و آی اس آی،  بازهم امریکا نفش مهم تر و موثر تری در قضایای پاکستان و منطقه دارد و به این صورت تلاش های بی تولۀ کرزی برای صلح با طالبان نمی تواند اینگونه به جایی برسد.

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد