اجتماعی

312
۲۱ سنبله ۱۳۹۶
نویسنده: فرشته آرش فیضی

سرقت ایده‎های یک طراح لباس

برای یک طراح لباس، بدترین اتفاق این است که ایده‎ها و طرح‎هایش توسط دیگران سرقت شود. این کار که غیراخلاقی هم هست، به‎ویژه برای فرشته میربچه نادری، که هم ایده‎های خلاقانه تولید می‎کند و هم خیاط این ایده‎ها و فروشنده آن است، بسیار سنگین و آزاردهنده تمام می‎شود. او مدت سه سال است وارد تجارت آنلاین با استفاده از شبکه‎های اجتماعی شده است. “سنزل”، نام یک صفحه اجتماعی در فیسبوک است که برای تجارت و بازاریابی آنلاین از سوی این خانم ایجاد شده است. در این صفحه، لباس‎های متنوع افغانی با طرح و دیزاین‎های مختلف، به نمایش گذاشت شده است.
اما عمــده‎تــرین مشــکل ایــن صفـحــه عدم مصوونیت آن در برابر دست‎برد سارقان دنیای طرح و لباس است. خانــم نــادری اگرچه از بازدهی این حرفه ابداعی‎اش راضی می‎باشد ولی سرقت‎های سایبــری و عـــدم مصوونیت طرح‎هایش به شدت او را آزار می‎دهد. این طراح لباس به کلید گفت طرح‎هایش مصوونیت ندارد و بارها نسخه‎هایی از ایده‎هایش را در دیگر صفحات اجتماعـی و سایـت‎هــا دیــده است. او افزود سرقت‎ طرحهایش برایش بسیار آزاردهنده است و موجب مرگ انگیزه‎ وی برای تولید ایده‎های تازه و خلاقانه خواهد شد.
خانم نادری مدعی است که قانون کاپی رایت در افغانستان رعایت نمــی‎شود. او اگرچه تا هنوز علیه شخصی/ ســازمانی به طور رسمی شکایت نکرده است ولــی مــی‎گویــد رعایت نشدن قانون کاپی رایت می‎تواند به کسب و کار او آسیب جدی بزند. در قانون کاپی رایت، نسخه‎برداری یا سرقت یک اثر خلاقانه، بدون اجازه خالق آن، جرم دانسته شده است. این طراح لباس می‎گوید: “برای پیاده کردن طرح یک لباس سنتی افغانی، بین چهار تا پنج ماه زحمت می‎کشم ولی همین که لباس تهیه شد و برای بازاریابی در فیسبوک گذاشتم، چند ماه بعد می‎بینم عین طرح و عین لباس، وارد بازار شده! این نشان می‎دهد هیچ ایده‎ای در این بخش مصوونیت ندارد و کسی به قانون کاپی رایت پابند نیست.”
این طــراح و خیــاط لبــاس مــی‎گـویــد بـارها با کسانی که ایده‎ها و طرح‎هایش را کاپی و سرقت کرده‎اند، گفتگو داشته است، ولی این گفتگوها نتیجه‎بخش نبوده است. به همین دلیل، وی از حکومت می‎خواهد قانون کاپی رایت را به طور جدی تطبیق و ناقضان این قانون را مجازات کند. او هشدار می‎دهد اگر فضا برای سرقت‎ طرح و ایده مساعد باشد، شرایط برای کارآفرینی و تولید ایده‎های تازه و خلاقانه محدود و نفس‎گیر خواهد شد.
عدم مصوونیت طرح لباس در افغانستان تنها یکی از مشکلات زنان تجارت‎پیشه است، ولی مشکل عمده دیگر این زنان نبود امکان نمایش و بازار فروش برای تولیدات آن‎ها است. مسوول صفحه انترنتی سنزل به کلید گفت در جریان سه سال تنها یک بار موفق شده تا طرح‎ها و لباس‎هایش را برای فروش در بازار واقعی به نمایش بگذارد. وی تصریح کرد در این مجال هم قادر نشد آن گونه که انتظار داشت، لباس‎هایش را به فروش برساند. خانم نادری حالا تصمیم دارد تنها با اتکا به تبلیغات آنلاین، مشتریانش را دعوت به خرید لباس کند.
نرخ لباس و کیفیت آن نیز روی فروش این کالا تأثیر مستقیم دارد. خانم نادری می‎گوید لباس‎هایی را که او تولید می‎کند، نسبت با لباس‎هایی که از بیرون وارد می‎شود، هم از نگاه قیمت و هم از نگاه کیفیت متفاوت است. به گفته وی، قیمت و کیفیت لباس‎های دوخت او نسبت با لباس‎های وارداتی بسیار بلند است و بخش بیشتر مردم توان خرید آن‎ها را ندارند. او می‎گوید به همین دلیل است که بیشتر مشتریان وی اهل امریکا، انگلستان و دیگر کشورهای اروپایی هستند.
مسوول صفحه انترنتی سنزل می‎گوید هدف از ایجاد این صفحه تجربه تجارت آنلاین و بازاریابی آنلایــن در کشــور است؛ ضمن آن که نیت احیای لباس افغانی و زنده کردن لباس‎های سنتی افغان‎ها نیز از طریق این صفحه دنبــال می‎شود. او آرزو دارد که روزی کاروبارش رونــق بگیـــرد و افغــان‎هــا به جای پوشیــدن لباس‎ با طرح‎های تــرکــی، هندی، ایرانی و پاکستانی، لباس‎ دوخت افغانستان و با طرح و دیزاین افغانی را به تن کنند.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد