صدای آسیا

569
۱۷ دلو ۱۳۹۵
نویسنده: گزارشگر: جسویندر سیهگال - مترجم: فرید هادی

سخنرانی زنان مناطق جنگ‌زده در فستیوال جیپور

جنگ و کشمکش بالای زندگی زنان تاثیر بسزایی داشته است، خصوصا دختران اکثرا با مصائیب، بدبختی و سوی استفاده‌های زیادی مواجه می‌شوند که داستان‌های آنها ناگفته و ناشنیده باقی می‌ماند.
جسویندر سیهگال، از فستیوال ادبی منعقدهء جیپور هند گزارش می‌دهد:
خانم تسلیمه نسرین، نویسنده‌ای زن بنگلدیشی یکی تن از سخنرانان فستیوال مذکور است که از بیم تندروان مذهبی از سال ۱۹۹۴ بدینسو در غربت بسر می‌برد.
وی که امروز می‌خواهد خاطرات و سرگذشت دوران تبعید خویش را به گوش همه برساند، می‌گوید: “شما می‌دانید، چون در کشور خویش احساس آرامش نمی‌کردم، زندگی در غربت را ترجیع دادم، هیچ وقت فکر نمی‌کردم با چنین سرنوشتی مواجه شوم، سر به نیست شدن صد ها نویسنده و روشنفکر را در بنگلدیش با چشمان خود مشاهده کرده‌ام، به نظر من باید این حالت پایان یابد.”
تسلیمه، به خاطر نوشتن آثار قوی، طرف‌داری از حقوق زنان و انتقاد از گروه‌های افراطی شهرت دارد.
وی که در سنین ۱۳ سالگی به نوشتن آثار آغاز کرده است، تا حال موفق به نوشتن ۴۰۰ جلد کتاب گردیده است، ولی بعد از مدتی آثار وی مورد تنقید قرار گرفت و از نشر باز ماند.
تسلیمه که با وجود دریافت هشداریه‌ها و گرفتن پیام‌های تهدید به مرگ نیز از اظهار نظر های خویش دست نکشید، به سخنان خویش چنین ادامه می‌دهد: “من به اتحاد و یگانگی، انسانیت، عقل گرایی، حقوق و آزادی عقیده راسخ دارم نه به قوم گرایی و مسایل غیر ضروری دیگر.”
شازیه عمر، نویسنده دیگر بنگلدیشی و یکی از سخنران‌های فستیوال است که از محدودیت‌های اعمال شده بر مردم کشورش، خصوصا زنان آگاهی دارد.
وی، می‌گوید: “راستش نویسندگی در کشور ما خیلی دشوار شده است، در دو سال گذشته کم از کم ۳۰ نویسنده محکوم به اعدام شده است که البته تا اکنون همه‌ای آنها مرد بوده‌اند، فکر می‌کنم شمار نویسنده‌های زن در این منطقه ناچیز تر از آن است که یک تعداد شان کشته شده‌اند، اما باور دارم حالا وقتش رسیده است که جنبش‌های رادیکال و تندر از خونریزی‌های بیشتر دست کشیده، شیوه معتدل زندگی را برگزینند.”
خانم شازیه، در مورد کشمکش‌های ضمیر خویش می‌گوید: “بار ها هنگام خطر از خود پرسیده‌ام، آیا درست است، کتابی بنویسم که بعدا به خاطر مضامین و محتوای آن در داخل کشور خود با خطر مواجه شوم؟ بعضی اوقات با خود می‌گویم، نخیر لازم نیست، چرا باید سر خود را با حلقه دار نزدیک سازم؟ اما در آخر روز به این نتیجه می‌رسم که چرا به صفت یک نویسنده، چیزی که می‌خواهم بنویسم، از تحریر آن پرهیز کنم.”
امسال، برای نخستین بار در فستیوال ادبی جیپور، برای زنان ساحات جنگ‌زده فرصت بیان دشواری‌های جنگ داده شده است.
ایشان باید در مورد چالش‌های منحصر به فرد و مشکلاتی که زنان در هنگام درگیری‌های مسلحانه متحمل می‌شوند، سخن بزنند.
خانم “روچیرا گوپتا” که در زمان جنگ “کوزو و” برای ملل متحد گزارش تهیه می‌نمود، خاطرات خویش را با شرکت کننده‌های فستیوال چنین در میان گذاشت: “آنچه را من در زمان جنگ “کوزو و” مشاهده کردم، خیلی تکان دهنده است، در آنجا ترافیکینگ زنان به شدت وجود داشت، استخدام زنان توسط سربازان پسته‌های نظامی و سوی استفاده‌های جنسی از ایشان یک امر معمول بود، در هرکوچه و پس کوچه مراکز تن فروشی ایجاد نموده بودند تا عساکر چندین ملیتی که از هر کشور و منطقه جمع‌آوری شده بودند، از آنان استفاده کنند.”
خانم روچیرا، از تصویب قطعنامه شماره ۱۳۲۵ شورای امنیت ملل متحد که از اثرات جنگ و زد وخورد ها بالای زنان و دختران بحث می‌نمود، به شدت طرف‌داری می‌کرد.
خانم نسیم شفیعی، شاعر کشمیری و برنده جایزه ادبی اکادمی “ساهیتیا” نیز یکی از سخنرانان فستیوال بود.
وی که در مورد دره کشمیر، یکی از بحرانی‌ترین قسمت دنیا و تاثیرات جنگ‌های طولانی آن بالای زنان و فامیل خویش می‌نویسد، گفت: “حتی گفتنش بسیار دشوار است، فامیل ما در جریان سال‌های جنگ مشکلات و دشواری‌های زیادی را تجربه کرده‌اند، شوهرم اختطاف و پنج مرتبه هدف مرمی سربازان قرار گرفته است، با توجه به همین مشکلات و دشواری‌ها، مجبور شدم خانه و کاشانه خویش را رها نموده به دهلی نقل و مکان نمایم.”
وی افزود، این‌که از میان آتش نجات یافته‌ام همه‌اش مهربانی خداوند بالای من بوده است و بس.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد