دیدگاه

38
۲۸ حوت ۱۳۸۹
نویسنده:

سال نو مبارک

در آخرین روز های سال ۱۳۸۹ خورشیدی قرار داریم. سالی که با خون نوشته شد و با خون پایان یافت. در این سال نیرو های القاعده و طالبان بیداد کردند و تا توانستند، کشتند و توته توته نمودند. نیرو های خارجی نیز دست کمی از طالبان نداشته، با بمباران های ممتد و تلاشی های خود سر جان نه تنها مردان مسن که اطفال مکتب را هم گرفتند. خارجی ها بعد از این همه کشتار بخشش و معذرت پیش کشیدند، در حالیکه طالبان مست و لایعقل، هست و بود توده های این سرزمین را به خاک و خون کشاندند و در آخر اعلان نمودند که ما اینقدر و آنقدر خارجی را کشتیم. جنایتکار ترین آنان فاشیست مریضی بود که در کابل بانک جلال آباد، یک یک نفر را نزدش  خواند و به گلوله  بست و بعد از دستگیری گفت که از این کشتار لذت برده است، با اینکه مردم خواهان اعدام او اند اما تبصره های وجود دارد که یک کشور غربی خواهان تسلیم گیری او و بردن به غرب برای تشخیص مریضی روانی او می باشد که در آن صورت از تیغ قصاص در امان خواهد ماند. گرچه ملا عمر و الظواهری بعد از کشتار های بی پروای پیروان شان،  تاکید کردند که از کشتار غیر نظامیان دست بردارند، اما این موعظه به هیچ گوشی راه نیافت و کشتار بر منوال گذشته ادامه پیدا کردکه در کمتر از یک ماه با عملیات دو طرف در قندهار، کابل، خوست، خوگیانی، غازی آباد، جلال آباد، ارغنداب، کندز و مانوگی بیش از ششصد تن غیر نظامی کشته و زخمی شدند. در این سال حدود ۲۷۷۷ غیرنظامی و ۷۰۰ نظامی خارجی به قتل رسیدند.

در این سال روی غیر قانونی شدن بیش از ۹۰ کمپنی امنیتی جنجال های به وجود آمد. کرزی فرمان داد که باید هرچه زود تر این کمپنی ها منحل شوند، چون روز طالب و شب دزد می باشند. بالاخره کمپنی های داخلی منحل و ۲۶ کمپنی خارجی به حال خود باقی مانده و قرار است با شرایط خاصی به کار شان ادامه دهند. در حالیکه مقامات امریکایی گفته بودند که بخشی از دوملیارد دالری که به این کمپنی ها داده شده، به طالبان رسیده. امریکایی ها مدعی شدند که این کمپنی ها به خاطر نا امن کردن راه ها و بلند بردن نرخ کار شان به طالبان پول داده اند. این که بالاخره سرنوشت کمپنی های خارجی که یک درصد اعضای آن امریکایی – انگلیسی، ۱۴ درصد از کشور های منطقه و ۸۵ درصد افغانها می باشند به کجا خواهد رسید و آیا منحل خواهند شد یا نه، باید در آینده دید.

درین سال کنفرانس بین المللی کمک به افغانستان در کابل برگذار شد که در آن بیش از هفتاد وزیر خارجه و مسوول نهاد های بین المللی شرکت کردند. چون این اولین کنفرانسی بود که در دهسال گذشته بعد از کنفرانس های بن، توکیو، برلین، لندن، پاریس، روم و لندن در کابل برگذار می شد، برای دولت افغانستان و کشور های ذیدخل در امور افغانستان مهم تلقی شد. این نهاد ها در این کنفرانس تعهد خود را برای کمک به افغانستان بار دیگر اعلان کردند و نشان دادند که افغانستان هنوز حیثیت یک مشکل بین المللی را دارد.

در این سال انتخابات جنجال برانگیز پارلمانی برگزار شد که از میان بیش از  دونیم هزار کاندید باید ۲۴۹ نفر به ولسی جرگه راه پیدا می کردند. بااینکه انتخابات پر از تخلف و تقلب بود و کمتر از ۲۰ درصد مردم به پای صندوق های رای رفتند، بازهم بعد از باطل شدن رای  بسیاری و حذف نام برخی از کاندیدان برنده،  کاندیدان برندۀ دیگر از سوی کمیسیون برگزاری مورد تایید قرار گرفتند که بالاخره درسوم دلو این ولسی جرگه از سوی کرزی گشایش یافت. اما لوی سارنوالی مدعی شد که وکلای برنده در دوبی و سرای شهزاده برگ برنده را به دست آورده اند و برای تشخیص این ادعای لوی سارنوال، کرزی محکمۀ اختصاصی را تشکیل داد. کاندید های بازنده روز ها در شهر کابل تظاهرات براه انداختند و بالاخره بعد از کشمکش بسیار که برای رسیدن به ریاست ولسی جرگه میان سیاف و قانونی به راه افتاد و بعد چهار دور کاندیدانی خود را برای این مقام نامزد کردند، ابراهیمی ازبک تبار که فرد گمنامی بود به این ریاست دست یافت. اما جدل های محکمۀ اختصاصی همچنان پا بر جا مانده که کاندیدان بازنده تا هنوز به آن چشم دوخته که روزی بار دیگر به ولسی جرگه خواهند رفت، اما کاندیدان برنده که حال رسماً وکیل اند و این محکمه را غیر قانونی می دانند، از کرزی خواسته اند که باید آن را منحل سازد، اما کرزی سکوت اختیار کرده، برخی ها به این باور اند که کرزی بعد از معرفی کابینه جهت گرفتن رای اعتماد به ولسی جرگه در مورد این محکمه تصمیم خواهد گرفت و تا آن زمان این محکمه را چون شمشیر دموکلسی برفرق ولسی جرگه نگه خواهد داشت.

در این سال بازهم اختلاف نظر میان کرزی و سران امریکا ادامه پیدا کرد. جوبایدن در یک برخورد بسیار شدید بعد از آنکه دولت کرزی را فاسد خواند و کرزی به جوابش عامل فساد خارجی ها را قلمداد کرد، ضیافت کرزی را نیمه تمام ماند و به سفارت امریکا برگشت. کرزی بعدتهدید کرد که اگر امریکایی در برخورد خود نسبت به دولت افغانستان تغییر نیاورند، از جاهای دیگر سلاح و مهمات دریافت خواهد کرد و بعد سفری به روسیه داشت. کرزی که مدتی روابطش با انگلیس ها خوب نبود و در واکنش با انگلیس ها مایکل و ماروین  که دو تبعۀ انگلیس بودند، به جرم جاسوسی از افغانستان اخراج کرد، اینک در اواخر این سال روابطش بار دیگر با انگلیس ها بسیار خوب شده، این  روابط نشان می دهد  که کرزی همچنان در فاصله با امریکایی ها قرار دارد.

در این سال جرگۀ مشورتی صلح در کابل دایر گردید. در جریان برگزاری این جرگه که ۱۶۰۰ نفر در آن شرکت کرده و در خیمۀ لویه جرگه برگزار شد، طالبان بر منطقۀ نزدیک به خیمه با نیرو های امنیتی درگیر شدند و فردی که می خواست وارد خیمه شود، توسط نیرو های امنیتی دستگیر و چند راکت نیز از راه دور به سوی خیمه پرتاب گردید. کرزی در ختم جرگه  حنیف اتمر وزیر داخله و امرالله صالح رییس امنیت ملی را به خاطربیکفایتی از کار برکنار نمود و به جای وزیر داخله بسم الله خان لوی درستیز و به جای امرالله صالح رحمت الله نبیل فرد کمتر نامداری را مقرر نمود. این جرگه، شورای عالی صلح را پیشنها د کرد که توسط کرزی تعیین و ربانی در راس آن قرار گرفت.

در این سال بی هیچ توقفی مداخلات پاکستان و ایران در افغانستان ادامه یافت. فرماندهان ناتو چندین بار از ورود سلاح و مهمات ایرانی به افغانستان خبر دادند که مهمترین آن توقیف ۱۸ تن مواد انفجاری از سوی نیرو های امنیتی افغانستان در پل ابریشم بود. ایرانی ها امسال از اعدام سه هزار جوان افغان به جرم مواد مخدر خبر دادند و چندین بار کارگران افغان را اخراج کرده، در یک حمله بر موتر کارگران افغان در شاهراه زابل – زاهدان ۱۴ کارگر را به قتل رساندند و ماه ها مانع ورود تانکر های نفت تاجران افغان به خاک افغانستان شدند، همچنان در این سال هیاهوی دادن پول ایرانی ها به کرزی و رئیس دفتر او داوودزی بالا گرفت که با وجود رد سفارت ایران، کرزی درکنفرانس مطبوعاتی آن را قبول کرد. پاکستانی ها با اینکه پیمان تجارت با افغانستان امضا کردند، اما بیش از ۴۰۰۰  کانتینر پر از کالا های تجارتی در بندر کراچی مسدود ماندند که بسیاری از این کالا ها در حال پوسیدن می باشند و از این بابت تجار افغان ملیون ها دالر خساره را متحمل شده اند.

در این سال بیکاری، فقر، مرگ و میر، فرار نیروی کا به ایران، پاکستان ، کشور های عربی و غربی همچنان ادامه داشت، مرگ و میر مادران اطفال مثل گذشته پیمانۀ خود را حفظ کرد، ۵ ملیون شاگرد همچنان از رفتن به مکتب محروم ماندند. خودکشی و خود سوزی زنان بیشتر از پیش ادامه یافت و تجاوز به عفت زنان و دختران به وسیلۀ گروه های زور مدار مثل گذشته جریان یافت، در اختطاف، قتل و آدم ربایی کاهشی به میان نیامد. اربکی سازی در هفتاد ولسوالی مد نظر گرفته شد و از مقامات ارشد دولتی، انجنیر عمر والی کندز، داکتر عبدالله لغمانی معاون ریاست عمومی امنیت ملی، کاظم الله یار معاون والی غزنی و عبدالرحمن سیدخیلی قومندان امنیۀ کندز از سوی مخالفان به قتل رسیدند.

در این حال سال ۱۳۸۹ در حالی به پایان می رسد که امیدی به ختم جنگ و قطع خونریزی در افغانستان وجود ندارد. نیرو های ناتو که رهبری جنگ را به عهده دارند، از سال خونینی خبر می دهند و در این حال چانه زنی روی استقرار هفت پایگاه نظامی امریکا در کابل، مزار، کندهار، زابل، دو در هلمند و شیندند جریان دارد. قرینه ها نشان می دهد که استقرار این پایگاه ها به تصویب خواهد رسید، کاری که کرزی برای رسمیت بخشیدن به آن تصمیم به بر گزاری لویه جرگه را دارد.

 

 

 

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد