تحلیل

109
۲۲ حمل ۱۳۹۰
نویسنده:

زندان امریکایی ها و بی اطلاعی دولت

در افغانستان از قدیم زندان های خوفناکی وجود داشته که حاکمان بر قدرت همیشه حریفان و مخالفان خود را در آن ها زندانی و مدت ها نگه می داشتند. زندان نای درحصار نای غزنی از مشهورترین آنهاست که مسعود سعد سلمان شاعر بلند آوازۀ زبان دری سالها در آن زجر وشکنجه دید، زندان های امیرعبدالرحمن خان با سیاه چاه های ترسناک آنها نیز در تاریخ افغانستان ذکر شده و در دورۀ خاندان نادری، نام زندان های دهمزنگ و سرای موتی مو بر بدن راست می کرد و حکایات بسیاری از شیوه کار زندانبانان  و قین و فانۀ زندانیان در دل تارخ کشور ما ثبت شده است. در سی سال گذشته زیرخانه های صدارت و زندان پلچرخی دو نمونۀ مهم زجر، شکنجه و استبداد در افغانستان بودند. در حول و هوش زندان پلچرخی دهها پولیگون ساخته شد که زندانیان پلچرخی در زمان حاکمیت حزب دموکراتیک خلق بعد از تیر باران در این گودال ها جا بجا می شدند. اما در زمان جنگهای داخلی و حاکمیت رهبران جهادی که کابل میان لشکر های مسلح آنان تقسیم شد و هریک  روزانه بر دیگری تیغ و تلوار می کشیدند، از قلعه ها و خانه های بسیاری به عنوان زندان استفاده می کردند و مخالفان مسلح و غیر مسلح خود را در آنها زندانی کرده که از این دور و  این زندان ها نیز قصه های دردناک و ترسناکی ثبت تاریخ کشور ما شده است.

اما بعد از کنفرانس بن و تشکیل دولت موقت و بعد آمدن نیرو های خارجی به افغانستان، بار دیگر بگیر و ببند در به راه افتاد. نیرو های امریکایی برای دستگیری رهبران و قومندانان القاعده و طالبان تلاش های بسیاری به خرج دادند، ۱۳۷ تن از قومندانان طالب دستگیر و تنها در پاکستان ۷۵۰ تن از رهبران و قومندانان القاعده به وسیلۀ نیرو های امنیتی پاکستان گرفتارو تسلیم امریکایی ها شد که نیمی از آنان به گوانتانامو و نیم دیگر در جاهای نامعلومی انتقال یافتند که تا حال این محل ها ناشناخته مانده و روشن نشده اند. گوانتانامو در خلیج کوبا در این دهسال از زندان های مخوف و پر آوازۀ بود که در آن از ۴۰ کشور جهان افرادی به نام تروریست مدت ها بند ماندند. زندانی که از امکانات بسیار محدود انسانی برخور دار بود.

بعد از سقوط امارت طالبان، امریکایی ها در مجموع ۸۳ هزار نفر را به گمان دست داشتن با القاعده دستگیر و مورد پرسش و بازجویی قرار دادند که بخش اعظم آن ها افغان بودند. در میان این ۸۳ هزار نفر فقط ۴۰ نفر با تروریست ها رابطه داشته و صد نفر در جریان دستگیری و بازجویی کشته و دیگران در مراحل مختلف دوباره رها شدند. در آن زمان نهاد های حقوق بشر مدعی بودند که در افغانستان ۳۶ زندان امریکایی وجود دارد و این حجم بزرگ دستگیر شدگان را فقط با این  همه زندان می توانستند مورد بازخواست قرار دهند. اما بعد از  ۲۰۰۶ گفته شد که این رقم به ۲۴ زندان پایین آمده است، اما سخنگویان ملکی و نظامی امریکا گاهی در این مورد اظهار نظر نکرده، در رد و یا تایید آن چیزی نگفته اند و یا اگر ابراز نظری کرده، وجود این همه زندان را در افغانستان غیر قابل قبول خوانده اند. بعد از آنکه دولت امریکا تصمیم گرفت تا زندانیان گوانتانامو را به کشور های شان تحویل دهند، مسئلۀ آوردن زندانیان افغان که بیشترین رقم را در میان زندانیان گوانتانامو می ساختند، به بحث پرجنجالی تبدیل شد و قرار شد به زندان بگرام که تا آن زمان معلومات بسیاری از آن در دست نبود، انتقال یابند و به این خاطر امریکایی ها تصمیم گرفتند تا هرچه زود تر زندان جدیدی در بگرام اعمار دارند. این زندان که گفته می شود در زمینی به وسعت ۶۰ جریب بنا شد، به مصرف ۶۰ ملیون دالر به زودی اعمار و به نام زندان پروان مورداستفاده قرار گرفت. در این زندان افراد خطر سازی زندانی شده و حال ۱۹۰۰ نفر در آن نگهداری می شود، در حالیکه این زندان ظرفیت جابجایی ۲۶۰۰ زندانی را دارد.

یک مقام امریکایی که نخواست نامش فاش شود، اخیراً به آسوشیتد پرس گفته است که در شرایط کنونی امریکایی ها در افغانستان ۲۰ زندان موقت دارند که افراد مشکوک بعد از دستگیری به این زندان ها برده می شوند و ۹ هفته در آنها می مانند و بعد از بازجویی در صورتی جرمی داشتند به زندان بگرام برده می شوند و توسط محاکم افغان، محاکمه می گردند و اگر مشکوک نبود از همان جا رها می شوند. با اینکه نهاد های حقوق بشری تا حال بار ها گفته اند که امریکایی ها زندن های زیادی در افغانستان دارند، اما مقامات امریکایی در این اواخربر آن صحه گذاشته و معلوم می شود که رد و عدم قبول چنین زندان هایی در گذشته از سوی امریکایی ها نادرست بوده است.

با اینکه امریکایی ها اکثراً وجود چنین زندان هایی را رد کرده اند، اما عده ای دستگیر شدگان که در چنین زندان های نگهداری و شکنجه شده، بعد از رهایی، قصه های هولناکی از برخورد بازجویان امریکایی داشته و ممکن نیست که تا هنوز این شیوه و این روند ادامه نداشته باشد. تاحال چند بار از وجود ۱۲۵۰ زندانی که ۳۵۰ تن از آنان زن اند، در رسانه ها ذکر شده، اما حال که امریکایی ها از بیست زندان پنهان خود اعتراف می کنند، باید تعداد زندانیان نیز  از رقم ذکر شده،  بسیار بالا باشد.

دولت افغانستان که خود رامسئول امنیت و نحوۀ زندگی اتباعش می داند، اذعان می کند که از وجود چنین زندان هایی در افغانستان اطلاع ندارد و این برای ملت افغانستان فاجعه بار است که افغانستان زندان فاجعه بار افراد مختلف از کشور های مختلف دنیا باشد. زیرا تا زمانیکه به این وسعت زندان و به این پیمانه در این زندان ها شکنجه وجود داشته باشد، هر نوع حکمی بر آزادی و استقلال نمی تواند، جنبۀ واقعی داشته باشد و این وظیفۀ دولت است تا این پنهان کاری های خارجی ها را در افغانستان  ممنوع اعلان کند و خود دولت زمام چنین اموری را در دست گیرد.

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد