تحلیل

54
۱۸ حمل ۱۳۸۹
نویسنده:

جدال کرزی تا کجا ادامه می یابد؟

کلید * هجدهم حمل ۱۳۸۹

جنجال های کرزی با ایالات متحدۀ امریکا روز تا روز گسترده تر میشود و این باعث شده است که برخی ها فکر کنند که آیا سفر او به واشنگتن در چند روز اخیر صورت خواهد گرفت یا نه؟

این  پرسش را خود امریکایی ها هم مطرح میسازند، مخصوصا که بعد از آنکه افشا شد که کرزی با عده ای از وکلای ولسی جرگه گفته است که در صورتی فشار های امریکا بر او افزایش یابد وی مجبور خواهد شد که از سیاست دست بکشدو به طالبان بپیوندد.

 این حرف های کرزی دوستان و حامیان غربی او را به شدت عصبانی ساخته و درین میان فرانسس ویندریل نمایندۀ قبلی کمیسیون اروپا در افغانستان گفته است که کرز ی به فکر قطع نمودن دستی است که برای او نان میدهد.

 وی که مدعی است کرزی را خوب میشناسد میگوید که کرزی در ارگ میان نوکران و چاکران خود قرار دارد و از مردم تجرید شده و بالاخره او را دیوانه خطاب میکند.

این گفته های ویندریل زبان گویای تمامی غربی های است که به نحوی  در افغانستان مصروف کار اند. اما امریکایی ها بیشتر با زبان دپلماتیک و آرام صحبت میکنند. چون میدانند که حل این مشکل باید بسیار به دقت صورت بگیرد.

کرزی در قندهار ابراز داشت که خود را از قید خارجی ها رها ساخته  و اینکه  این رها سازی او چه معنی دارد، کسی نمیتواند آنرا بفهمد، بخاطریکه بیش از ۱۲۰ هزار نیروی امریکایی در افغانستان حضور دارند و این نیرو ها در تمام امور افغانستان ذیدخل اند و پول اصلی را آنان میپردازند؛ در تمام زمینه ها حرف اول را آنان میزنند و همین حالا تانکهای امریکایی در کابل گشت و گذار دارند و مشاوران آن تمام ادارات کشور و تیم های پی آرتی  آن حکام بسیاری از ولایات را زیر نظر داشته و کار های شان را سامان میدهند و پروسۀ باز سازی را آنان تمویل مینمایند.

در انتخاب و مقرری رده های تا حدی پائینی اداره کشور آنها نقش اولی و اساسی را دارند و امنیت زمین و فضای افغانستان در کنترول آنان است که اگر لحطۀ تعلل بکنند، مخالفان بر تخت قدرت سوار خواهند شد، لذا با تمام این  ها ، آزادی کرزی از قید خارجی ها بی معنی بوده.

درین گفتار ها ، محاسبات کرزی و حواریون او بسیار ضعیف میباشد، زیرا کرزی فکر میکند که نزدیک شدن با جریانات بازنده ای چون برخی از طالبان و حزب اسلامی که درین وقت ها رابطۀ گرمی با آنها بر پا کرده و با ایران که با او  بالاتر از برادری حرف میزند، میتواند در آیندۀ پشتوانۀ قابل اعتمادی برای او باشند، در حالیکه واقعیت این است که خود اینان در تنگنای هستی گیر مانده، بدنبال شگاف های برای روز گذرانی میباشند.

افغانستان درشرایط کنونی درگیر جنگ خطرناکی است و کرزی با به راه انداختن جنگ جدید با حامیان غربی اش، هیچ الترناتیوی غیر از حفظ وضعیت کنونی و هماهنگی با دوستان غربی اش در برابر این جنگ ندارد، جنگی که امسال به شمال نیز گسترش یافت و برخی از شاهراه های کشور در دست تهدید قرار دارند و روزانه به علل گوناگونی دهها نفر در افغانستان جان های شانرا از دست میدهند، اینکه جدال کرزی با غربی ها که هم پول و هم خون در افغانستان به مصرف میرسانند به کجا میرسد، نزد کسی شکی وجود ندارد که رئیس جمهور در وضعیتی قرار ندارد که بتواند ازین میدان پیروز بیرون آید.

 زیرا او میگوید که دیگر اجازه نمیدهد که خارجی ها در امور دولتش مداخله کنند. اگر منظوراو ازعدم مداخله فقط در داخل ارگ باشد، این حرف بسیار ساده ای است، چون ارگ تمام افغانستان نیست. اینکه بالاخره این غایله چگونه به سر خواهد رسید، کسی پیش بینی کرده نمیتواند، اما آنچه مسلم است اینکه ادامۀ این وضعیت هم برای کرزی و هم برای امریکایی ها ناممکن شده است و باید یکطرفه شود.

 اینکه به چه گونه، فقط خود شان میتوانند آنرا انتخاب کنند. این راهم باید گفت که  هرگونه راه حلی برای این جنجال موقتی خواهد بود، چون دلیلی وجود نداردکه امریکایی ها بعد ازین حتی در کوتاه مدت بتوانند با کرزی شب گذرانی بکنند.  

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد