تحلیل و دیدگاه

577
۱۸ عقرب ۱۳۹۵
نویسنده: محمد رضا گلکوهی

جای افغانستان در میز رییس جمهور جدید امریکا

انتخابات ریاست جمهوری امریکا با کاروزار شدید نامزدان احزاب دموکرات‎ها و جمهوری‎خواهان به مرحله حساس خود رسیده است. قرار است تا چند روز دیگر، مشخص شود که کلید کاخ سفید به دست هیلری کلنتن دموکرات می‎رسد یا دونالد ترامپ جمهوری‎خواه.
این در حالی است که رقابت دو طرف برای رسیدن به منصب مهم ریاست جمهوری قدرتمندترین کشور دنیا، شدیدتر شده و پای اتهام‎زنی را از مسایل شخصی تا دوسیه‎های سیاسی و مالی پیش کشیده است. اما موضوع مهم‎تر دیگر این است که این دو نامزد در حالی وارد دور حساس رقابت‎های انتخاباتـی مــی‎شــونــد کــه بســیاری از کـشـورها نیز سرنوشت خــود را با ایــن رخـداد دمــوکراتیک گره می‎زنند.
از این جمله اما افغانستان و مردم آن بیشتر چشم به این قضیه دوخته و منتظر اند که تصمیم این دو نامزد در باره آینده افغانستان چه خواهد بود؟ این سوال برای آنان اهمیت دارد که آیا برنده شدن هیلری کلنتن، در جایگاه یک زن قدرتمندی که نامزد دموکرات‎ها بوده و پیش از این نیز در ساختار حکومتی در خصوص افغانستان شرکت کرده بهتر اسـت یا رییـس جمـهـور شــدن تجــارت پیشه‎ای که تا حدودی مباحث را تندتر و ملی‎گراتر مطرح می‎کند.
هرچند مقام اول کاخ سفید به عنوان شخصی‎که در باره دنیا تصمیم‎گیری خواهد کرد، نمی‎تواند متمرکز و معطوف به مسایل داخلی باشد، ولی فرازهای اول از مناظرات و سخنرانی‎های این دو نامزد بر محور مسایل داخلی آغاز می‎شود. مسلم است که منافع ملی هر کشور برای مقام اول آن اولویت دارد و این را نمی‎توان انکار کرد.
اما در این میان افغانستان اگر از جایگاه نخست در سیاست‎های کاخ سفید برخودار نباشد، در میان اولویت‎های مهم مسایل مطرح در سیاست‎های این کشور مقتدر جهان قرار دارد. به همین دلیل نیز جدا از این که برنده نهایی کدام نامزد را بدانیم، می‎توان گفت که افغانستان یکی از دوسیه‎هایی خواهد بود که روی دست رییس جمهور آینده امریکا قرار دارد. چه این که نامزد دموکرات‎ها، بار سنگین ریاست جمهوری امریکا را بر دوش بکشد و یا آن که عنصر مورد حمایت جمهوری‎خواهان بر این مسند بنشیند، ناگزیر خواهد بود تا افغانستان را مورد حمایت قرار داده و این دوسیه را به فرجام برساند.
این مسأله در صحبت‎های نخستین دو نامزد کنونی نیز مطرح شده بود. دونالد ترامپ در یکی از سخنرانی‎هایش گفت: “تهاجم ایالات متحده به عراق اشتباه بود. اما من هرگز نگفته‎ام که تهاجم ما به افغانستان اشتباه بوده است. افغانستان همسایه پاکستان است و باید مواظب اسلحه‎ هسته‎یی پاکستان بود.” ترامپ در ۲۹ اپریل نیز به تلویزیون فاکس نیوز گفت: “در افغانستان باقی خواهیم ماند، زیرا در شرق میانه کشوری است که ما باید به آن می‎رفتیم و چون‎که [افغانستان] در جوار پاکستان قرار دارد، کشوری‎که دارای اسلحه هسته‎یی است. به نظر من باید آن جا بمانیم و بیشترین تلاش را به خرج دهیم. حدود ۱۰ هزار سرباز امریکایی مستقر در افغانستان را در آن جا حفظ خواهیم کرد، صرف به خاطر این که پاکستان مجهز با اسلحه هسته‎یی است، فکر نکنم جز این گزینه، راه دیگری داشته باشیم.”
نظر خانم کلنتن نیز از جهات زیادی مشابه به این نوع نگاه است. این نامزد مورد حمایت دموکرات‎ها در خصوص افغانستان تصریح کرده است: “ما برای کمک به آن کشور (افغانستان) با جان و مال سرمایه‎گذاری کرده‎ایم و پذیرفته نمی‎توانیم که بار دیگر آن کشور زیر سلطه طالبان یا داعش قرار گیرد و ما و تمام جهان را تهدید کند. روشن است که اگر رییس جمهور شوم، توجه خود را از افغانستان منحرف نخواهم ساخت.”
با این وجود، هرچند نظارت از این روند و پیگیری مناظرات انتخاباتی در کاروزارهای داغ این کشور یک نیاز در راستای حساسیت‎های سیاسی از سوی شهروندان آگاه است، ولی دغدغه از واگذاری افغانسان به حال خودش در سیاست‎های این نامزدان جا نخواهد داشت. زیرا منطقی نیست تا افغانستان به عنوان یک پروژه پر هزینه امنیتی نافرجام مانده و باعث بدنامی امریکا و هم پیمانان این کشور شود. از سویی هم واگذاری افغانستان در حالت کنونی، موجب رشد افراط‎گرایی خواهد شد که پیامد آن محدود به یک کشور نبوده و دامن دنیا را تا امریکا و اروپا نیز خواهد گرفت.
بنابراین، حساسیت و مسوولیت دولت‎مردان افغان در این خصوص به جا بوده و نگرانی شهروندان کشور نیز معقول و منطقی است. اما آنچه را که نباید فراموش کرد، تنظیم مناسبات درست و منطقی با حاکمان کاخ سفیـد اسـت تا بتـوان آنان را راضی به حمایت مطلوب از افغانستان نموده و نگذارد که این بخش مهم در تعاملات جهانی، بار دیگر به فراموشی سپرده شود.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد