تحلیل

70
۲۸ ثور ۱۳۸۹
نویسنده:

بی پایانی زجر آوارگان افغان

تا زمانیکه در افغانستان جنگ، نا امنی و بیکاری بیداد کند،  هیچ دلیلی وجود ندارد که آوارگان افغان دو باره به کشور شان برگردند. با اینکه سخنگوی کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پنادهندگان در کابل می گوید که از سال ۱۳۸۱ به اینسو ۶/۳ ملیون آواره از پاکستان و ۸۶۵۰۰۰ آوارۀ از ایران به افغانستان برگشته اند، اما به علتی که  ۵۰ هزار افغان روزانه  به دو طرف مرز افغانستان با پاکستان و ایران در رفت و آمدند، لذا این اعداد و ارقام نا ثابت بوده و دقیقا معلوم نیست که چقدر آوارۀ افغان در ایران وچقدردر پاکستان به سر میبرند.

دولت پاکستان درین سی سال کوشیده است تا طوری برخورد نکند که مهاجران از آنکشور خارج شوند، زیرا این کشور از حضور مهاجران در خاک خود سود های کلانی میبرد؛ از سازمان ملل و کشور های ثروتمند پول میگیرد، تاجران پاکستانی ازین طریق بازار های افغانستان را در کنترول دارند، کارهای شاقۀ که افغانها در کوره ها و کارخانه های پاکستان انجام میدهند و از خانه های کرایی استفاده میکنند، پول های بسیاری به دامن پاکستانی ها میریزد،.

بخشی از قالین بافان افغان در پاکستان مسکن گزین شده و ۹۵ درصد قالین افغانستان به نام قالین پاکستانی به خارج صادر میشود و سالانه ازین بابت یک ملیارد دالر به جیب تاجران پاکستانی ریخته میشود و بالاخره آی اس آی و اردوی پاکستان بیشترین سیاست های خود را ازین طریق در افغانستان پیاده میکنند و به این خاطر اینک بار دیگر حضور آوارگان افغان در پاکستان  تا ۲۰۱۲  تمدید شده و شاید این تمدید تا مدتهای مدیدی ادامه یابد.

اما در ایران وضعیت آوارگان کاملا متفاوت است و هیچ مصئونیت قانونی برای آنان وجود ندارد .

دولت ایران درین مورد هیچ حرفی از سازمان ملل را نمیشنود. ایران از کار ارزان و مطیع آوارگان سود میبرد و تا جائی سیاست های مداخلوی اش در غرب افغانستان را ازاین طریق پیاده میکند.

ایران بیشترین تحقیر و توهین را بر آوارگان افغان روا میدارد و ستم ایرانی بر آنان افسانوی است که اینک تصمیم به اعدام ۳ هزار جوان آوارۀ افغان گرفته و فریاد افغانها را به اسمان بلند کرده .

چیزیکه دولت ایران کوچکترین توجهی به آن ندارد. چون در ایران برای افغانها کار وجود دارد و در افغانستان بیش ازچهار ملیون نفر بیکار اند، لذا با تمام جبر و اکراه به آنکشور میروند و به خاطر رسیدن به لقمه نانی همۀ بدبختی ها را تحمل میکنند.

افغانها در هفتاد کشور جهان به شکل آواره زندگی دارند و روز تا روز فرار جوانان به این کشور ها افزایش می یابد و با حرکت در مسیر های غیر قانونی به کام دهها خطر میروند  که تا حال جان صد ها تن درین راه ها گرفته شده است.

سال گذشته دولت فرانسه به جنگلی در حومۀ پاریس که دران آوارگان افغان زندگی داشتند، حمله برد که بعضی ازین افغانها را دستگیرو ازخاک فرانسه اخراج شدند. با اینکه افغانستان با دولت ناروی معاهدۀ سه جانبۀ را در مورد آوارگان افغان به امضا رسانده ودولت ناروی تعهد نموده که آوارگان افغان را از خاکش اخراج نکند، اما برخلاف این معاهده چندی پیش عدۀ از افغانها را اخراج  و به افغانستان فرستاد.

افغانها حتی در کشور های اروپایی نیز در وضعیت ناهنجاری به سر میبرند، سال گذشته  رسانه های ایتالوی از زندگی چند نوجوان افغان در لوله های فاضلاب و میتروی شهر روم خبر دادند که نشان میدهد، نوجوانان ما با چه زجر و بدبختی در آوارگی به سر میبرند.

دولت استرالیا تعداد زیادی از افغانها را به جزیرۀ برده تا بر سرنوشت شان تصمیم بگیرد.

این ضرب المثل قدیمی است که میگویند « هرچاته خپل وطن کشمیر دی» اما بد بختانه که وطن ما اکنون مملو از هزاران بدبختی است که مهمترین آنها نا امنی و بیکاری میباشد.

درین میان بسیاری از جوانان و نو جوانان ما امیدی برای آینده نمیبینند و به این خاطر با تحمل تمام مشقات که گاه به ریختن خون شان منجر میگردد ، دست به آوارگی غیر قانونی میزنند و حضور این آوارگان در ۷۰ کشور نشان میدهد که افغانها درین سالها چگونه چون «تخم کبک» پراکنده و بیچاره شده اند.

تمدید سه سال دیگر حضور آوارگان در خاک پاکستان اگر از یکطرف «دم راستی» برای این همه  آواره است، از سوی دیگرراه  رفتن بیشتر افغانها به این کشور باز میگردد، در این حال افغانهای بسیاری به این نام که کارت مهاجرت ندارند، در شهر های پاکستان دستگیرو در زندانهای آن کشور به سر میبرند.

سخنگوی کمیشنری عالی سازمان ملل در بخش آوارگان در کابل خواهان رهایی آنها شده، در حالیکه دولت افغانستان، مخصوصا وزارت خارجه و وزارت امور مهاجرین وظیفه دارند تا  در رهایی آنان تلاش نمایند.

تا زمانیکه در افغانستان جنگ و نا امنی جریان داشته باشد، بخش خصوصی و دولت قادر به ایجاد اشتغال برای جوانان نشوند، ممکن نیست روند فرار جوانان افغان به کشور های دیگر متوقف گردد و نباید  انتظار داشت که افغان های آواره از ۷۰ کشور جهان دوباره به خاک شان برگردند، بگذریم ازینکه برخی ازین جوانان و نوجوانان  که در آوارگی زاده شده ، چنان در زندگی و فرهنگ این کشور ها غرق شده  که گاهی شوق برگشت به کشورشان را نخواهند کرد و هرچه این دوران طولانی تر شود به همان اندازه این طیف گسترده تر میشود.

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد