تحلیل

598
۲۹ قوس ۱۳۹۵
نویسنده: کلید

بدرفتاری با زنان همچنان ادامه دارد

وزارت امور زنان، یک کمپاین ۱۶ روزۀ مبارزه علیه خشونت در برابر زنان را زیر عنوان “صلح از خانه تا صلح در جهان” از تاریخ ۲۵ نوامبر تا ۱۰ دسمبر در سراسر کشور برگزار کرد.
دلبر نظری، وزیر امور زنان، در پایان این کمپاین ۱۶ روزه، گفت که ۷۵ درصد دختران افغان، پایین‎تر از سن ۱۶ سالگی تن به ازدواج‎ می‎دهند. وی تصریح کرد که ۵۸ درصد دختران در افغانستان شکار ازدواج‎های اجباری می‎شوند. خانم نظری همچنان افزود که ۸۹ درصد زنان افغان در طول زندگی خویش، یک‎بار و شماری نیز در طول زندگی خویش، چندین‎بار، متحمل خشونــت‎هــای گونــاگــون شده‎اند. از طرف دیگر، وزیر امور زنان گفت برای محو خشونــت عــلــیه زنــان در کشور، کارهای زیادی صورت گرفته است. به باور وی، این وزارت برای محو خشونت علیه زنان، یک استراتیژی پنج ساله را تهیه کرده و همچنان ادارات مشخــصی جــهـــت بــررسی دوسیه‎هــای زنانی که قربانی خشونت شده‎اند، در محاکم کشور ایجاد شده است.
در یک و نیم دهۀ گذشته، به خاطر محو خشونت علیه زنان، صرفاً شعار داده شده است، در حالی که نیاز است در این راستا گام‎های عملی برداشته شود. در کشوری مثل افغانستان، که خشونت در برابر زنان، در تار و پود اکثر افراد جامعه ریشه دوانیده است، نیاز می‎باشد حداقل برای مهار کردن این پدیدۀ شوم، عوامل خشونت‎ها شناسایی شود و سپس ریشه‎های این عوامل با اقدامات عملی خشکانده شود.
گستردگی عرف و عنعنات ناپسند، از قبیل ازدواج‎های زودهنگام، بد دادن، خرید و فروش زنان و …، سبب تحقیر، رنج و انزوای ملیون‎ها زن افغان شده است، که همۀ این‎ها ریشه در دیدگاه‎ها و باورهای تبعیض‎آمیز نسبت به زنان در جامعه دارد. بناءً لازم است در تمام سطوح برای محو خشونت در برابر زنان کار شود.  این را فراموش نکنیم که خشونت در جامعۀ ما به یک معضلۀ فراگیر و جدی مبدل شد است، پس خوب است به خاطر جلوگیری از این معضلۀ بزرگ در اجتماع، علمای دینی، رسانه‎ها و حکومت، وجیبه و مسوولیت خود بدانند که دستورات ارزشمند اسلام در مورد حقوق زنان و ارزش‎های حقوق بشری را به سمع دیگران برسانند و از این طریق خشونت‎های فزاینده علیه زنان را مهار کنند. جای هیچ گونه شک و شبهه‎ای نیست که جایگاه زنان در اسلام بسیار رفیع است و خشونت‎هایی که فعلاً در برابر زنان زیر نام‎های مختلف صورت می‎گیرد، جایی در اسلام ندارد.
بساط خشونت در برابر زنان که اکنون در سراسر کشور پهن است، پیامدهای متفاوتی را به همراه داشته است. این خشونت‎ها، شماری از زنان را به کام مرگ فرستاده و شماری را برای همیشه معلول و معیوب ساخته است. در اثر این خشونت‎ها که اغلب ریشه در فرهنگ و عادات ناپسند جامعه دارد، شماری از دختران از رفتن به مکتب محروم شده و شماری نیز به تن دادن به ازدواج‎های زیر سن مجبور شده‎اند. به همین شکل، بخشی از جامعۀ زنان، به دلیل خشونت‎های خانوادگی، با انواع بیماری‎های روانی گرفتار شده و از حضور در اجتماع و دسترسی به کار و رفاه محروم گردیده اند. تداوم این وضعیت می‎تواند فضای زندگی را برای زنان محدودتر ساخته و مسیر پیشرفت آن‎ها را سد کند.
با نگاهی به این وضعیت درمی‎یابیم که نحوۀ مبارزه با خشونت در برابر زنان چندان کارآمد نیست و نیاز است که راه و روش مبارزه با این پدیده مورد بازنگری قرار گیرد. تنها نصب پوسترهای تبلیغاتی، شعاربافی، آمارگیری و ابراز تأسف، برای خشکاندن ریشه‎های خشونت در برابر زنان کارساز نیست و باید قلمرو حاکمیت قانون وسعت پیدا کند و دسترسی زنان به محاکم تسهیل شود. در کنار این‎ها، نهادهای مسوول باید دست به تولید و تبلیغ ارزش‎ها و باورهایی بزنند که متضمن حقوق بشری زنان و حافظ حقوق و آرمان‎های آنان است. به نظر می‎رسد تنها زمانی می‎توان خشونت در برابر زنان را نابود کرد که از یک طرف باورها و هنجارهای ناپسند اجتماعی اصلاح شود و از جانب دیگر نهادهای مسوول به دوسیه‎های قربانیان خشونت در چهارچوب قانون، رسیدگی و عاملان این خشونت‎ها را مطابق قانون توبیخ و مجازات کنند.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد