تحلیل

58
۱ حوت ۱۳۸۸
نویسنده:

ایران تهدیدی اتمی هست؟

ایران از کشور های مهم در منطقه است که با داشتن ذخیره گاه های بزرگ نفتی و مرز گسترده ای با بحر یکی از کشور های مهم و اثر گذار بر سیاست های منطقه است و بر سی سال روند جنگ و درگیری نیز در افغانستان اثر بالایی داشته است. ایران در زمان تجاوز روسها به افغغانستان برای گروپهای خاصی کمک میکرد و در زمان حکومت جهادی ها نیز در جنگهای داخلی به تنظیم های مورد حمایتش کمک مینمود و یکی از هیزم بیاران معرکه در در جنگ های خانمانسوز افغانستان بود.

در زمان طالبان با اینکه در ابتدا با آنها در اثرقتل یازده دپلماتش که طالبان آنها را جاسوسان ایرانی مینمامید، روابط بسیار تیره ای با طالبان پیدا کرد، اما بعد ها این روابط تا حدی بهبود یافت و گرچه تا آخر برای جبهه متحد شمال کمک پولی و تسلیحاتی مینمود اما در غرب افغانستان با گروپهای طالب نیز همکاری میکرد.  سقوط امارت طالبان را گرچه  ایران   استقبال کرد، اما با نفوذ روز افزون امریکا و بعد امریکا و ناتو در افغانستان سیاست دوستی با دولت افغانستان و شخص کرزی را در پیش گرفت و از سوی دیگر با طالبان که با امریکا میجنگیدند نیز روابطی ایجاد نمود و در سالهای اخیر این روابط به کمکهای تسلیحاتی و پرورش نظامی آنان انجامید.

گرچه ایران این همکاری را رد میکند، اما شبکه های استخباراتی افغان و غرب، پیوسته از همکاری ایران با طالبان یاد اوری کرده و تا حال چند بار سلاح های که ایرانی ها به طالبان داده ، کشف و به نمایش گذاشته اند. گزارشاتی نیز از ایران میرسد که پاسداران آن کشور حد اقل در دو منطقۀ «سفید آبه» و «دو رو»  طالبان و مخالفان دیگر دولت افغانستان را پرورش میدهند. چیزی که ایرانی ها آنرا هم رد کرده اند. با نگاه کوتاه به سیاست های ایران در افغانستان معلوم میشود که آن کشور خواهان درگیر بودن افغانستان بوده و به این ترتیب نمیخواهد با آمدن ارامش در افغانستان دشمنان امریکایی او دست باز در تقویت مخالفان دولت ایران پیدا کنند.

یک افغانستان ضعیف و درگیر که خواست پاکستان است، خواست ایران هم میباشد. ایرانی ها علاوه به اینکه میخواهند تا امریکا در افغانستان به طور مداوم درگیر جنگ باشد، خواهان ضعیف بودن افغانستان به این خاطر نیز هست  که بتواند به ادامۀ گذشته از آبهای هلمند و هریرود بی هیچ مشکلی استفاده کنند، افغانستان به  محل فروش بنجل های آن همچنان مبدل باشد و از نیروی کار ارزان و مطیع افغانها سود ببرد.

با استدلال بالا، ایران هرگز نمیخواهد که دولت افغانستان قادر به مصالحه با طالبان گردد و به این خاطر در کنفرانس لندن که حول این مسئله میچرخید شرکت نکرد و در صحبت های بعدی نیزخود را ساکت گرفت.

به علاوه اینکه ایران خواهان استقرار صلح و امنیت در افغانستان نیست، حال که کرزی از شاه عربستان سعودی رقیب ایران میخواهد که این پروسه زیر نظر او صورت بگیرد، به شدت ناراضی بوده و هرگز در چنین پروسۀ شرکت نخواهد کرد و برخی از تحلیل گران به این باور اند که ایران با اعلان این پروسه از سوی دولت افغانستان تلاش هایش را برای تسلیح طالبان افزایش داده است. 

ایران درین مورد ظاهرا سکوت کرده و خود را ناظر اوضاع نشان میدهد، اما در عمل خواهان چنین موفقیتی برای دولت افغانستان نبوده و به تقویت و تشویق طالبان برای ادامۀ جنگ میپردازد.

با اعلان مصالحه با طالبان از سوی دولت افغانستان، به علاوه اینکه طالبان به چالش کلانی کشانده شده، مشت برخی از دولت های منطقه نیز در رابطه با طالبان باز گردیده که از جمله ایران را هم میتوان نام گرفت. عربستان سعودی میگوید؛ تا زمانیکه طالبان از القاعده جدا نشوند حرفی از مصالحه را به میان نخواهد آمد و به این صورت علاقمندی اش را در مصالحه با طالبان بدون القاعده نشان میدهد.

پاکستان شرطی مبنی بر اینکه در صورتی  درین پروسه شرکت خواهد کرد که افغانستان امتبازات هند را در افغانستان کاهش بدهدف را درمیان گذاشته و به این گونه معلوم میشود که تمام اینان در کار طالبان دستی دارند وحال که مسئلۀ مصالحه از سوی دولت افغانستان مطرح شده، هریک امتیاز خود را عنوان میکند و ایران این امتیاز را با کناره گیری از شرکت منطقوی و مخصوصا شرکت در کنفرانس لندن به نمایش گذاشته، در روند بعدی دیده شود که این کشور چقدر به حمایت و یا تخریب آن خواهد پرداخت.

 

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد