صدای آسیا

693
۱۵ قوس ۱۳۹۵
نویسنده: گزارشگر: جسویندر سیهگال - مترجم: فرید هادی

ایجاد باغ و مزرعه در دشت‌های کم آب و شوره‌زار

آغاز تلاش برای تبدیل نمودن یک دشت کم آب و شوره‌زار به یک باغ سرسبز و میوه‌دار ممکن است در نخست خیلی دشوار و حتی زحمت بیهوده به نظر آید، ولی “چوگا لال ساینی” دهقان ۶۷ ساله‌ای هندی، نشان داده است که واقعیت چنین نیست.
چوگا لال ساینی، از جمله‌ای انسان‌های سخت کوشی است که سال‌ها تلاش ورزید تا دشت بایر و بی‌حاصلی را به یک باغ میوه تبدیل نماید.
در یک دشت بی‌‍نهایت وسیع و پوشیده از ریگ و سنگریزه که به غیر از چند دانه درخت و علف‌های وحشی چیز دیگری را در دامن خویش پرورش نداده بود، چوگه لال ساینی، یک مزرعه و باغی زیبایی ساخت که با گذشت هر روز و هر ماه بهتر شده می‌رود.
چوگه‌لال ساینی، می‌گوید: “این‌جا یک دشت بی‌نهایت وسیع، ریگ‌زار و کم آبی بود که در آن هیچ‌نوع گیاه، درخت و اشجار مجال روییدن نداشت، اما من با توجه به خواص این آب و این خاک، درخت‌های مختلفی را غرس نمودم تا ساحه را سرسبز و بارور بسازم، درخت‌های این باغ با توجه به خواص اقلیمی و محیطی آن مزه و طعم خاص خودش را دارد، حتی شرینی میوه‌‎های آن کمی تعجب‌آور و ناآشنا به نظر می‌آید، در آغاز کار به تعداد ۲۲۰۰ نوع درخت و بته در این‌جا غرس شده بود، ولی به مرور زمان نظر به شرایط اقلیمی این‌جا نیمی از این تعداد پژمرده و نابود گردیدند.”
البته راندن موتر در این دشت به سبب مقدار زیاد خاک، ریگ و سنگریزه خیلی دشوار بود، اما بلاخره گزارشگر ایشیا کالینگ، خود را به منزل مقصود می‌رساند.
جسویندر سیهگال، می‌گوید، از ورود ما با آهنگ سنتی که توسط سه خانم ملبس با لباس‌های سرخ و زرد سروده می‌شد، استقبال به عمل آمد.
خانم کمله دیوی، یکی از سرایندگان آهنگ، می‌گوید: “بسیار خوشحال هستیم که مدتی است که نه به قطع نمودن درخت‌های اقدام می‌کنیم و نی هم حیوانی را می‌کشیم، معنی آهنگی که اجرا نمودیم نیز همین چیز است، هرگاه درختی را قطع کنیم و یا پرنده‌ای را به قتل برسانیم فکر می‌کنیم که گناه بزرگی را مرتکب می‌شویم.”
آقای چوگا، بعد از نشان دادن باغ خویش که ۲۸ هکتار مساحت و پر از درخت‌های انار، عم، عناب، انگور فرنگی و انواع بته‌های شفابخش بود، گفت: “میوه‌ای درخت‌های انگور من بسیار عالی است، از این‌که آنان را در چنین دشت و بیابان خشک و کم آب پرورش داده‌ام دارای مزه، طعم و مفیدیت‌های زیادی می‌باشند، در گذشته با دل‌سردی کار نموده نسبت به نتیجه کارم باور چندانی نداشتم، ولی بعد از غرس و پرورش درختان انگور نظرم تغییر کرد و نسبت به آینده امیدوار گردیدم.”
سال ۲۰۰۱ بود که چوگا لال، مامور سابق اداره محلی منطقه تصمیم گرفت، فارم و باغی را در این دشت‌ها بنیان گذاری نماید.
چوگا، که مترددانه دست به این کار زده بود، می‌افزاید: “مهم‌ترین مشکل من در اوایل کمبود آب بود، مشکل دوم، حمله حشرات به دانه و کشت‌زاری بود که من با استفاده از روغن، پودر و کود های کیمیاوی مختلف آن‌ها را پرورش می‌دادم تا به صورت درست نمو نمایند.”
چوگا، در مورد مبارزه با مشکل کم‌آبی می‌گوید: “آب دادن اشجار و نهال‌های من وقت معینی داشت و من این کار را با استفاده از کوزه و آفتابه‌های گلی به سختی انجام می‌دادم، اما پس از چندی امکان آن میسر شد که باغ و فارم خویش را با استفاده از پیپ و تیوب‌ها، بهتر آب‌یاری کنم، درخت و اشجار با آب پاک و مناسب طوری آب‌یاری می‌شدند که حتی یک قطره آن هم ضایع نمی‌گردید.”
با گذشت هر روز و هر هفته، کار آب‌یاری درختان و باغ چوگا پیشرفت و موصوف در مدت پانزده دقیقه با استفاده از یک حلقه چاه و ۴۵ دقیقه از چاه دیگر، همه باغ و محتویات آن پر از آب می‌شدند.
منطقه‌ای که سال‌ها از بی‌آبی رنج می‌برد، یک‌بار در سال ۲۰۰۶ شاهد باریدن باران و حتی آمدن سیل گردید، درخت، سبزه و اشجار تازه شده و ثمر دادند.
چوگا، خود در زمینه می‌گوید: “ساحه‌ای که در آن هیچ چیز نمی‌رویید، در اثر باریدن باران وفور آب، شروع به سرسبز شدن نمود و شکل و قیافه دیگری پیدا کرد، پس از باران، سطح زمین هموار و من هم در سه نقطه دست به ایجاد ذخیره‌ای آب باران زدم.”
چوگا، که به نسبت هموار شدن زمین‌ها اکنون در صدد انکشاف ساحه‌ای فارم و باغ خویش شده است، می‌گوید: آرزو دارم ۳ الی ۵ هزار درخت‌های انگور فرنگی هندی داشته باشم و سازمان‌های مساعدت کننده و حکومت هم در پی حمایت از من باشند، احساس می‌کنم، به خاطری به دنیا آمده‌ام تا به سایرین خدمت کنم، در غیر آن زندگی من کدام مفهومی نخواهد داشت، بیایید به نوع بشر خدمت کنیم.”
حالا وقت شام شده و پرنده‌ها دوباره به آشیانه‌های خود که در لابلای شاخ و پنجه‌های درختان چوگا ساخته‌اند، بر می‌گردند.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد