تحلیل و دیدگاه

128
۲۷ جوزا ۱۳۹۶
نویسنده: محمدرضا گلکوهی

استراتیژی منطقه‎محور امریکا

جنرال جیمز متیس، وزیر دفاع امریکا، گفته است برای حل بحران در افغانستان یک رویکرد منطقهیی را در پیش خواهیم گرفت و استراتیژی جنگ در این باره برای تأیید به رییس جمهور امریکا پیشنهاد خواهد شد. این سخنان در حالی ابراز می‎گردد که اختلافاتی میان اعضای سازمان ناتو بروز یافته و حمایت از سیاست جدید کاخ سفید توسط اعضای این سازمان در حالت شک و تردید قرار دارد. جنرال متیس اما بدون اعلام تاریخ مشخص استراتیژی امریکا برای افغانستان اظهار داشت که تصمیم نهایی درباره استراتیژی کشورش در قبال افغانستان به نظر ترامپ بستگی دارد.
حقیقت این است که از شروع زمان ریاست جمهوری دونالد ترامپ رویکرد امریکا در قبال افغانستان در هالهای از ابهام قرار دارد. با وجود سفرهای مقام‎های ارشد امریکایی از جمله مک مستر، مشاور امنیت ملی و جنرال متیس، وزیر دفاع امریکا، به افغانستان و رایزنی با مقام‏های افغان هنوز هم رویکرد دولت ترامپ در قبال افغانستان نامشخص است.
به نظر میرسد که تیم دونالد ترامپ درباره افغانستان دچار اختلاف شدهاند. جنرالهای امریکایی برای تشدید جنگ تلاش میکنند اما برخی از اعضای دولت به شدت با طرح تشدید جنگ امریکا در افغانستان مخالف اند.
پس از پیشنهاد طرح جنگی مکمستر به کاخ سفید تأکید شد که ترامپ رویکرد جدید امریکا در قبال افغانستان را در نشست سران ناتو در بروکسل اعلام خواهد کرد، اما این اتفاق نیز هرگز نیفتاد و رویکرد ترامپ همچنان نامشخص باقی ماند. با وجود رایزنیهای مقام‎های امریکایی عدم تمایل اعضای ناتو برای افزایش نیرو در افغانستان و مخالفت با درگیر شدن در میدانهای جنگ سبب شده تا استراتیژی جنگی امریکا در افغانستان قبل از اجرا با شکست روبه‎رو شود؛ شکستی که جنرال متیس به آن اذعان کرد و افزود که در صدد جبران این شکست در اسرع وقت ممکن است.
برخی میگویند که اظهارات وزیر دفاع امریکا مبنی بر این که استراتیژی کشورش در قبال افغانستان شامل یک رویکرد منطقهیی خواهد شد را میتوان امیداوارکننده دانست؛ چون به نظر میرسد که واشنگتن به جز تشدید جنگ راه حلهای سیاسی را نیز بررسی خواهد کرد. اما نظر دیگر این است که راه دیگری جز جنگ جواب مثبتی در گذشته نداده است. زیرا در سال ۲۰۱۳ امریکا به طالبان اجازه داد سفارتی را در تبعید در دوحه، پایتخت قطر، تأسیس کند و بیرق خود را برافراشته و از دیگر امتیازهای دیپلوماتیک برخوردار باشد. در سال ۲۰۱۴ هم پنج تن از سرکرده‎های طالبان را از زندان گوانتانامو آزاد کرد. با همه‎ این‎ها طالبان آن موفقیت مطلوب امریکا را که همان معامله صلح بود تا قبل از پایان دوره ریاست جمهوری اوباما به وی نداد، بلکه در خروج از باتلاق افغانستان موفق نبوده و نتوانست حتا یکی از وعده‎های خود را عملی کند. علاوه بر این، دولت مورد حمایت واشنگتن در افغانستان در تحقق خواسته‎های امریکا ناکام ماند و این قضیه کاملاً در سیطره ضعیف دولت بر بخش‎هایی از این کشور روشن است و طالبان حضور خود را در مناطق متعدد قوت بخشیده و توانسته مناطق خارج از دایره نفوذ سنتی خود را نیز تهدید کند.
با این حال، اگرچه طرح افزایش سربازان امریکایی در افغانستان از سوی ترامپ تأیید نشده اما برخی از گزارشها نشان میدهد که جنرالهای نظامی امریکا در افغانستان به صورت چراغ خاموش سربازان بیشتری را به افغانستان اعزام کردهاند. در حالی که امریکا و ناتو همواره بر ماموریت آموزشی نظامیان شان در افغانستان تأکید دارند، اما در واقع طرح جنگی مکمستر در دست اجرا قرار گرفته است. زیرا علاوه بر اعزام دست‎کم سه هزار سرباز امریکایی به بهانه چرخش نیرو به افغانستان تلفات بالای سربازان امریکایی در این کشور نشان میدهد که نظامیان امریکا وارد میدانهای جنگ شدهاند. براساس آمارها، از شروع سال جاری میلادی تاکنون بیش از ۲۰ سرباز امریکایی در افغانستان کشته و زخمی شدهاند.
با این حال، تشدید حملات هوایی نیز که در طرح جنگی مکمستر پیشنهاد شده بود در دست اجرا قرار گرفته است. چرا که سخنگوی اردوی امریکا چندی قبل گفته بود که در سه ماه گذشته ۹۰۰ بمب در مناطق مختلف افغانستان پرتاب شده و حملات هوایی امریکا در این کشور نسبت به سال گذشته چندین برابر تشدید شده است.
به این ترتیب، اگر رویکرد جدید منطقه‎یی، تکرار سیاست‎های گذشته که همانا جنگ و صلح به صورت متناوب باشد، نتیجه‎ مشخصی از آن دستگیر نخواهد شد. اما اگر این سیاست، شامل فشارهای مضاعف بر مجاری و بسترهای اصلی تروریزم در منطقه باشد، امکان نتیجه‎گیری مثبت از استراتیژی جدید کاخ سفید خواهد بود.

به اشتراک بگذاریدShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد

تا اکنون هیچ کامنت وجود ندارد